تو فکر تصمیمات جدیدم و تنها کمک دور و بری هام الان واسم اینه که اجازه بدن فقط تو یه خلوت دنج کتابمو بخونم تا به جواب ذهنم برسم

واقعا ما آدما چی هستیم؟

واسه کی هستیم؟ چرا نفس میکشیم؟

جدی چه امیدی داریم واسه ی زنده موندن؟ چند روز پیش رفتیم خونه ای که نی نی داشتن خیلیییی کوچولووو بود یه لحظه تمام سلولام جا زدن!

+يعني قراره این بچه هم کم کم و آروم و پیوسته ثانیه به ثانیه لحظه به لحظه رو بگذرونه، یه گوشه بیفته و فقط به در و دیوار نگا کنه تاااااااا بزرگ شه؟! و بعد اون موقع شاید کاری کنه خیلی وحشتناکه پس منم یه روز همینقدر ذره ذره بزرگ شدم

حالا اگه پشت سرمو نگاه کردم و دیدم راه زیادی اومدم هیچی قراره که واقعا همینقدر راه با سختی های دوچندانُ طی کنم؟

پس.. اینجوری واقعا آدمیزاد و این دنیا و تیر و تخته به درد نمیخورن واقعا چندشن

اما...

:) لحظه های زندگی ایشون، همیشه واسم عین چراغ قوه ایه که پرده های تاریک و ناپیدای قلبم رو نمایان میکنه

ساعت 1 و 20 دقیقه یه #گفت_و_گوی_ویژه_ی_ناب داریم همینجا

دلم واسه این روشنا تنگه!