واقعا ما آدما چی هستیم؟

واسه کی هستیم؟ چرا نفس میکشیم؟

جدی چه امیدی داریم واسه ی زنده موندن؟ چند روز پیش رفتیم خونه ای که نی نی داشتن خیلیییی کوچولووو بود یه لحظه تمام سلولام جا زدن!

+يعني قراره این بچه هم کم کم و آروم و پیوسته ثانیه به ثانیه لحظه به لحظه رو بگذرونه، یه گوشه بیفته و فقط به در و دیوار نگا کنه تاااااااا بزرگ شه؟! و بعد اون موقع شاید کاری کنه خیلی وحشتناکه پس منم یه روز همینقدر ذره ذره بزرگ شدم

حالا اگه پشت سرمو نگاه کردم و دیدم راه زیادی اومدم هیچی قراره که واقعا همینقدر راه با سختی های دوچندانُ طی کنم؟

پس.. اینجوری واقعا آدمیزاد و این دنیا و تیر و تخته به درد نمیخورن واقعا چندشن

اما...

:) لحظه های زندگی ایشون، همیشه واسم عین چراغ قوه ایه که پرده های تاریک و ناپیدای قلبم رو نمایان میکنه

ساعت 1 و 20 دقیقه یه #گفت_و_گوی_ویژه_ی_ناب داریم همینجا

دلم واسه این روشنا تنگه!

آقای حاجی، سلام