در کوچه های سینه زنی سال های سال در حسرت هوای حرم می پرم حسین :)

شب پنجم: شب امام حسن شب مدینه شب کوچه شب روضه ی گودال

به داداش قاسمم‌ شمشیر دادن پس من چی؟؟💔 *رسولی‌. روضه #جناب‌عبدالله‌بن‌حسن..

بر سینه میزنم که مبادا درونِ آن غیر رقیه‌ۜ خانه کند عشق دیگری :)

زینب گرفته دست به سر.. میکنــد نگاه، درهم شده ؛ #حسین و #حَسَن بینِ قتلگاه‌..💔

من هر شب جمعه سلام می دهم به شش گوشه ی کرب و بلایی که نداری

ای ضریح ِ‌حسنم ، زود مُشبك‌ شده‌ای‌ در حرم با تو دم ِ‌[واحســنآ] افتاده..

دوباره رسیدم! شبِ آخرِ آخر دلم الان شده یه چینی ترک خورده ی عمیق که منتظرم با یک نسیم، از هم بپاشم... انگار که امام هم میدونه اینو و محکم درآغوش گرفته انگار که فقط او میدونه که این بغض هنوز نشکسته انگار که میدونه هنوز نرفته دلم تنگه دلم خونه میدونه که دور از او بهم میریزم، لِه و لَوَرده میشم، داغون میشم، زمین می خورم و دوباره سر زانو هام زخم میشه اما امام! من باز دلم رو با وعده آروم کردم، وعده های نه چندان دور باز بر می گردم یه روزی یه روز که اقتضای تکلیف منو از آغوشتون جدا نکنه باز میام تا مرهم بذاری تا در آغوش بگیری تا مثل همیشه بیدار کنی دست بگیری و راه نشان دهی و سلام خدا بر شما أيها الاَدِلاءُ علي مرضات الله :)

آنقدَر حرف زیاد است ،خودم خسته شدم خوب شد حوصله‌ی پنجره از فولاد است..

دوباره همون کنج همون شبستان همون همیشگی دوباره مرور مرور رفاقت ها مرور روشنا همه ش برای اینکه یادم بماند کی بودم و کی هستم دوباره دیوانگی، دلتنگی، دلهره، بی قراری، تا صبح خیر شدن به یک کنج، و دوباره در نهایت منتهی شدن به خواندن وداع