من هر شب جمعه سلام می دهم به شش گوشه ی کرب و بلایی که نداری

ای ضریح ِ‌حسنم ، زود مُشبك‌ شده‌ای‌ در حرم با تو دم ِ‌[واحســنآ] افتاده..

دوباره رسیدم! شبِ آخرِ آخر دلم الان شده یه چینی ترک خورده ی عمیق که منتظرم با یک نسیم، از هم بپاشم... انگار که امام هم میدونه اینو و محکم درآغوش گرفته انگار که فقط او میدونه که این بغض هنوز نشکسته انگار که میدونه هنوز نرفته دلم تنگه دلم خونه میدونه که دور از او بهم میریزم، لِه و لَوَرده میشم، داغون میشم، زمین می خورم و دوباره سر زانو هام زخم میشه اما امام! من باز دلم رو با وعده آروم کردم، وعده های نه چندان دور باز بر می گردم یه روزی یه روز که اقتضای تکلیف منو از آغوشتون جدا نکنه باز میام تا مرهم بذاری تا در آغوش بگیری تا مثل همیشه بیدار کنی دست بگیری و راه نشان دهی و سلام خدا بر شما أيها الاَدِلاءُ علي مرضات الله :)

آنقدَر حرف زیاد است ،خودم خسته شدم خوب شد حوصله‌ی پنجره از فولاد است..

دوباره همون کنج همون شبستان همون همیشگی دوباره مرور مرور رفاقت ها مرور روشنا همه ش برای اینکه یادم بماند کی بودم و کی هستم دوباره دیوانگی، دلتنگی، دلهره، بی قراری، تا صبح خیر شدن به یک کنج، و دوباره در نهایت منتهی شدن به خواندن وداع

ساعت ٠ و اینجا از هر گوشه ی حرم صدای روضه بلنده دل ِ من فراموشش نکن؛ ذخیره ش کن پس فردا که سیلی خوردی از دنیا اینو یادت بمونه یادت بمونه یه روزی آنقدر خوشبخت بودی که شب هفتم، شب رو زدنِ امام حسین برای یه قطره آب، تو بغل ش نشسته بودی شب نگاشت؛ ١١ تیر ماه مصادف با ۶محرم الحرام

چیزی به غیر بوسه ندیده‌‌ ست حنجرت 💔 #شب‌هفتم

این دفعه، میزان رجوعم به گوهرشاد چند برابر ضریح بود! #گوهرشادِ_واقعا_دلچسب

ـــ الحَمْدُ لِــللّٰه في کُلِ ساعَةٍ، عَلىٰ کُلِ حال :) #نجوا