- در مِهر تفاوت نکند بُعد مسافت :) - جنآبِ سعدی

رزق؟ #واسطه‌ هایی که قلبت را گره میزنند به آرامش صحن‌های حرم،به خنکای کاشی‌هایِ حرم، به گوارا بودن آبِ سقاخانه،به لطآفت آسمان مشهد، به آغوشِ دیوارهای حرم،به عطرِ گوهرشاد.کلماتشان را که می‌شنوی حس میکنی خودِ حضرت نور، دارند آرامت میکنند و رها از هرچیزی...، صدایشان را با گوشت نمی‌شنوی،چون نفوذ میکنند به عمیق ترینِ نقاطِ قلبت.هرچقدر بیشتر ازشان می‌شنوی، قلبت بیشتر غرق نور و آرامش حرم میشود، احساست مثل وقتی است که رسیده‌ای مشهد و اولین نسیم صورتت را نوازش میکند، یا وقتی که بعد از دلتنگی و انتظار‌های طولانی،چشم‌هایت گره می‌خورند به گنبد.لحظه‌ای که قلبت ممکن است از شدت اشتیاق دیگر نزند.. این واسطه ها،از دوست‌داشتنی ترین نعمت‌های زندگی هستند، بودنشان،دعاهایشان و محبتشان تو را یاد محبت‌های مولایت می‌اندازد، همان کسی که هرچقدر هم آدم بدی بشوی، بازهم برایش دوست‌داشتنی ترین هستی. این واسطه‌ها #مرهم میشوند، برای دلتنگی و غم‌هایت.کلمات و حرف‌هایشان قلبت را به تپش می‌اندازند. احساس میکنی داری از اکسیژن‌ صحن آزادی تنفس میکنی. عطرِ عشق منتقل میکنند به روحت.صدایشان،بآران آرامش میشود و میبارد به خشکی‌های قلبت، کلمه‌هایشان مثل دانه‌های برفِ رهایی ذوب میشوند روی دیوارهٔ قلبت و تو تماما لبخند میشوی، لبخندِ حاصل از آرامش و رهایی... بعد از هم‌صحبتی با آنها انگار یگ آرامش عجیب قلبت را بغل گرفته و زخم‌هایش را محو کرده.به خودمانی ترین حالتِ ممکن حالت را خوب میکنند، حال خوبی که حاصل از غفلت باشد نه... اصلاً. حالِ خوبی که میدانی گره خورده است به یک پنآهِ امن.انگار خودِ امام رضا برایت هدیه و#نور فرستاده باشند؛ که تو ببینی، بشنوی، حس کنی، لبریز از یادشان بشوی و اشتیاق قلبت را محکم بغل بگیرد، بدون رها کردن؛ یک حال خوب از جنسِ آرامش کتابخانهٔ حرم، یک‌دفعه جور شدن سفر به مقصدِ زیآرت، از نزدیک دیدن دخترهای امام رضا، بغل کردنشان و عطرِ یاس و نرگس گرفتن...آن هم در بهترین لوکیشن ممکن، کنار پنجره فولاد،روبه روی گنبد،صحن انقلاب؛ با قلبی سراسر عشق و چشم‌هایی مملو از اشك... و کآش هرچقدر هم درگیر محدودیت های جغرافیایی شدیم، قلب‌هایمان اینچ اینچ بیشتر از قبل گره بخورند به قلب این واسطه‌های نورانی، تا شاید حتی شده یک ذره قلبمان مزهٔ عشق حقیقی مولایمان را بچشد... از حالِ خوبِ گره خورده به #واسطه های نورآنی و متصل به قلبِ حضرتِ رئوف،نوشتن :) دهمِ مردادِ 1404

#پیوست، حآوی دلتنگی.. آخرین بار وقتی تکیه داده بودم به دیوار صحن کوثر و نگاهم خیره به آسمان حرم، کبوترها و گلدسته‌ها بود،گوشش می‌دادم و هرثانیه‌اش مرا یاد آن خاطرهٔ امام رضایی می‌اندازد :) آخر هر ثانیه‌اش حرف‌های دلم بود به امام رضا...

- من دلم گرفته از خودم برام کاری کن... اشتباهی از تو دور شدم برام کاری کن... - از همه بجز خودت خسته شدم میدونی... و تک تک کلماتش:))) پ.ن: کاملا مناسب برای با دلِ تنگ و شکسته گوش دادن.

نوشته بود: محبوبِ من! مردمانی هستیم، بی‌پنآه...

- نذر کردم که اگر کرببلا قسمت شد اربعین جای رقیه به زیارت بروم . ..

-

گفت: خانه‌ها در غیاب ساکنانشان خواهند مُرد. و سپس به قلبش اشاره کرد :)

همیشه دنبالِ نشانه‌ها هستم، امشب بیشتر از همیشه؛ سراغ یک کتاب رفتم،و شروعش با این شعر بود: دانی که چه‌ها چه‌ها چه‌ها می‌خواهم؟ وصل تو من بی‌سر و پا می‌خواهمـ فریاد و فغآن و ناله‌ام دانی چیست؟ یعنی که تو را تو را تو را می‌خواهمـ - ابوسعید ابوالخیر و در مقابلش، فقط اشك به وسعت بی‌نهآیت‌ :)

"هی شوق پشت شوق در دانه رقصید هی درد پشت درد در دانه پیچید و دیگر او در آن تن کوچک نگنجید قلبش ترک خورد و دستی از نور او را به سمت دیگری بُرد وقتی که چشمش را به روی آسمان وا کرد یک قطره خورشید یک عمر نابینایی او را دوا کرد او با سماجت بیرون کشید آخر خودش را از جرز دیوار آن وقت فهمید که زندگی یعنی همین کار"

من ناخوشم داروی من راز و نیاز است چشمان من ابر است و هی باران می‌آید اما بگو کِی می‌رود این درد و کِی درمآن می‌آید؟