همون حال سبزی که خسرو شکیبایی می‌گفت.*

عاشق شمالم. عاشق سر سبزی و جنگلاشم. جنگل زیاد رفتم اما جنگلای شمال و درختاشون یه جور دیگه به دلم میشینه. وقتی پا میذارم بین اون درختای بلند قامت، که دور تنه‌هاشونم سبزه، انگار از دنیا جدا می‌شم. فکر آزاد میشه. انگار دیگه ذهنم محدود میشه به چیزهای "سبز" فکر کردن.. دلم میخواد دست بکشم روی تنه‌ درخت های نم دار و به شاخه‌های بزرگ و زیادش نگاه کنم؛

از این قضیه که هی از خواب میپرم بعد بیدار میشم متنفرم. نمیخوام دیگه برگردم بخوابم پس Good morning⛷

پارت اول امروز خونده شد 🪄

پارت دوم امروز خونده شد 🪄

میرم بخوابم تا ساعت هفت و کلاس مجازی

پارت سوم امروز خونده شد 🪄

چشمام درد میکنن و سرگیجه دارم واقعا نمیتونم ادامه بدم

پارت چهارم امروز خونده شد 🪄

دارم دیونه میشم. خوابم میاد ولی نمیتونم بخوابم