در اوج سکوت او؛ درون‌ش صدایی فریاد می‌زد، فریاد ِبی‌صدا . کسی فریاد او را نمی‌شِنود، گویی این آدم‌ها ناشنواتر از همیشه، ویرانهٔ خانهٔ قلب‌ش را به تماشا نشسته‌اند. بی‌‌رحمانه قلب او را می‌شِکنند.. غافل از آنکه روحِ مغمومِ او ، زخمی‌تر از همیشه لبخند می‌زند به رویشان !

https://gkite.ir/es/10190470 یه بیت شعر برای تسلی روحِ خستهٔ آخر هفته ..

میتونم برای تک تک شعرهایی که فرستادید بمیرم بچه‌ها

- عاقبت خاک شود حسن جمال من و تو خوب و بد می‌گذرد وای به حال من و تو

- قلب من موقع اهدا به تو ایراد نداشت مشکل از توست اگه پس‌زده پیوندش را

- مثل آن چایی که می‌چسبید به سرما بیشتر با همه گرمیم با دل‌های تنها بیشتر

- شکایت از تو ندارم ولی بیا و ببین چه زخم‌های عمیقی که بر تن است هنوز

- به طوافنم مبر ای سرگردان ما از این دایره‌ها بیرونیم

- عشق بعضی وقت‌ها از درد دوری بهتر است بی‌قرارم کرده و گفته صبوری بهتر است توی قرآن خوانده‌ام، یعقوب یادم داده است: دلبرت وقتی کنارت نیست کوری بهتر است نامه‌هایم چشم‌هایت را اذیت می‌کند درد دل کردن برای تو حضوری بهتر است چای دم کن، خسته‌ام از تلخی نسکافه‌ها چای با عطر هل و گل‌های قوری بهتر است من سرم بر شانه‌ات؟ یا تو سرت بر شانه‌ام؟ فکر کن خانم اگر باشم چه جوری بهتر است؟

- هیچکس چشم به راه من دیوانه نبود هرچه بر در زدم انگار کسی خانه نبود راندي از خویشم و من مردن خود را دیدم کاش تشییع من اینقدر غریبانه نبود