درد دل با کس نگفتم درد من گفتن نداشت ، خنده بر لب میزدم هر چند که خندیدن نداشت .
بقول شاعر که میگفت :
ز بس خندیدم و پنهان نمودم راز خود را
کسی باور ندارد در دلم ، دریای درد است .
اونجا که پروین اعتصامی مینویسه :
مرا در کودکی شوق دگر بود
خیالم زین حوادث بی خبر بود .
گرچه این شهر شلوغ است ولی باور کن
آنچنان جای تو خالیست صدا میپیچد (( :
آدمهای عمیق ، کمتر حرف میزنند ؛ اما هر جملهشان ردّی از فکر ، تجربه و احساس دارد .
بعضی آدمها شبیه جملههای کوتاهاند ؛ ساده به نظر میرسند ، اما معنیشان تا مدتها در دل میماند .
هر انسانی داستانی دارد که پشت لبخندهایش پنهان شده ؛ پس قبل از قضاوت ، کمی مهربانتر باشیم .