.
دلم از خیلی چیزا میگیره ، اما نمیتونم حرف بزنم ، دلم از خیلی چیزا میشکنه ، اما به روم نمیارم ، فقط دارم وانمود میکنم درد ندارم ، وگرنه دردایی تو دلمه داره استخونامو میشکنه .
.
یه متن خوندم خیلی مود بود میگفت :
قبرستون پر از آدماییه که یه شب با دلتنگی خوابیدن و دیگه بیدار نشدن ، باهم حرف بزنید :))
و این چقد قشنگ بود...
.
حداقلش اینو فهمیدم که :
آدما میتونن حرفای خوبی بزنن،ولی آدمای خوبی نباشن !
.
نوشته بود: دوست داشتن آدمها یعنی خواستن آنها به همان شکلی که واقعاً هستند؛ زیبا ، زخمی ، شکسته ،ادامهدهنده .
.
تا خرخره دلتنگم ها ولی...
کاری از دستم بر نمیاد جز دیدن عکسات قلب من (: