هیچکس نمیداند
در دلِ دیگری چه میگذرد ؛
شاید لبخندی که میبینی ،
آخرین تلاشِ او برای فرو نریختن باشد.
به زنده ماندن درین دیار چه پای سختی فشردهام ، چه مرگ ها آزمودهام ، ولی شگفتا نمردهام.
هنگام مواجه شدن با ابلهان ، انسان تنها یک راه برای نشان دادن شعور دارد ؛ که همکلام نشدن با آنهاست.
یک احساساتی هست ، یک چیزهائی هست که نمیشود بدیگری فهماند ، نمیشود گفت ، آدم را مسخره میکنند ، هرکسی مطابق افکار خودش دیگری را قضاوت میکند.
من خشن به نظر میام ، شاید هم واقعاً شدم ؛ بیرحم ، یا فقط خسته از توضیح دادن ، نفرتانگیز ، یا آینهای برای چیزی که نمیخواستم ببینم.
زمان بیسروصدا ازم رد شد و من کمکم یاد گرفتم بعضی واکنشها امنترن ، بعضی نقشها موندگارتر ؛ شرور ؟ شاید اسمیه که راحتتره به آدمی بدن که دیگه دلش نمیخواد شبیه قبل باشه . من فقط ایستادم جایی بین زخم و تصمیم ، جایی که معلوم نیست انتخاب بود یا اجبار ، و هنوز هم معلوم نیست این چهره نقابه… یا تنها صورتیه که دوام آورده…