به زنده ماندن درین دیار چه پای سختی فشرده‌ام ، چه مرگ ها آزموده‌ام ، ولی شگفتا نمرده‌ام.

هنگام مواجه شدن با ابلهان ، انسان تنها یک راه برای نشان دادن شعور دارد ؛ که همکلام نشدن با آن‌هاست.

یک احساساتی هست ، یک چیزهائی هست که نمیشود بدیگری فهماند ، نمیشود گفت ، آدم را مسخره میکنند ، هرکسی مطابق افکار خودش دیگری را قضاوت میکند.

_

من خشن به نظر میام ، شاید هم واقعاً شدم ؛ بی‌رحم ، یا فقط خسته از توضیح دادن ، نفرت‌انگیز ، یا آینه‌ای برای چیزی که نمی‌خواستم ببینم. زمان بی‌سروصدا ازم رد شد و من کم‌کم یاد گرفتم بعضی واکنش‌ها امن‌ترن ، بعضی نقش‌ها موندگارتر ؛ شرور ؟ شاید اسمیه که راحت‌تره به آدمی بدن که دیگه دلش نمی‌خواد شبیه قبل باشه . من فقط ایستادم جایی بین زخم و تصمیم ، جایی که معلوم نیست انتخاب بود یا اجبار ، و هنوز هم معلوم نیست این چهره نقابه… یا تنها صورتیه که دوام آورده…

⁻ ²⁰ °

صوت ِمحزون ؛

اگر امکانش هست حمایت شه ؟ مداحی هامو میزارم ؛

ما مردمان عادی گاهی دلمان می‌خواهد خوشبخت باشیم . نان گرم بخوریم ، یا بندرهای دنیا را نه در کارت پستا‌ل‌ها ، بلکه به صورت زنده ببینیم. ما مردمان عادی خیلی آرزوهای دیگر هم داریم که ما فرصت شمردنش را نداریم و شما حوصله شنیدنش را ندارید.

به یاد داشته باشید که زمان هرچه گذشت ما شبیه شما نشدیم ، شما خود را اندک‌ درصدی شبیه به ما کردید.

چه کسی می تواند بگوید دیدن کدام یک از این دو وحشتناک تر است ؟ دل های خشکیده یا جمجمه های تهی شده ..

وقتی فهمیدم زندگی یک مهمانیِ بالماسکه است و من با چهرهٔ واقعی خودم در آن حاضر شده‌ام ، از خودم خجالت کشیدم.