من خوشبختی را در تنهایی جستم؛ در نقاشی و دوری از دیگران. آن‌چنان از آدمیزاد بیزار بودم که سال‌ها از دیدنِ خود در آینه پرهیز کردم. اما دایرهٔ خلوتم آن‌قدر کوچک و ناچیز شده است که دیگر در آن جای نمی‌گیرم. من همان خالِ سیاهم بر بومِ سفید، و باز به چشم نمی‌آیم. داغی بر وجودِ خودم هستم که جز سوختن، راهی نمی‌دانم. از این بازیِ غم‌آلودِ زندگی دست می‌شویم؛ بازی‌ای که جانم را چون زخمی خشکیده، پاره‌پاره کرده است. من نامی هستم که همین لحظه هم در میان نیست. پس از این چه خواهم شد؟ از دارِ مکافات رخت برمی‌بندم و به دیارِ مجازات راهی می‌شوم.

اگر روزى مرا در آغوشِ مرگ يافتيد ، بدانيد كه تمام وجودم به اين پايان راضى بود ..

واقعا نیازمند ِ الهی ب رقیه هاتونم ..

من در فروپاشی‌هایم اشکی نریختم و حالا برای گیر کردنِ لباسم به دستگیرهٔ در، زار می‌زنم؛ طوری که انگار هیچ راهی برای بیرون آمدن نیست. این، حاصلِ نادیده گرفتنِ رنجی است که باید در آغوش می‌گرفتمش.

_ و غم ، میانِ استخوان‌هایم آشیانه دارد ..