فعععک کنم محل ما جزو مناطق آتش بس شده نیست😂

سفر کربلا زیاااد +

تو خونمون بوی اتفاقاتِ خوبی به مشام میرسه خدا کنه یه پنجره این وسط باز نشه بو بره بیرون:))))

میتونم به جرئت بگم عجیب ترین چهل روزِ عمرم بود : در حالی که تو اولین روز رهبر رو شهید کردن مردم تا روز چهلم مقتدر تر از همیشه همدل و یک صدا این همه شب تو خیابون بودن تو برف ، بارون و بمبارون تا دشمن یه وقت غلط اضافه نکنه حدودا یک هفته سپاه و نیروهای پدافندی و همه و همه بدون یک رهبر مشخص کوبیدن تو دهن دشمن جوری که همه موننن به خودمون و میهنمون افتخار کردیم. با وجود این همه کودک و خانواده شهید تو میناب و مناطق مسکونی کسی زانو غم بغل نگرفت با اینکه همه مون سرشار از غمیم همه منتظرِ صبح فردای پیروزی ان. تو این چهل روز ماه رمضونِ جنگی داشتیم،عیدِ فطر جنگی داشتیم و از همه مهم تر عید نوروزِ جنگی هم داشتیم؛هر جایی که میرفتیم برای دید و بازدید بحث سیاسی بود عقاید هرکس هم با دیگران متفاوت بود(یه پهلوی فن،طرفدار ج.ا و یه بی‌طرف کنار هم) ولی همه میگفتن این سری دیگه بحثِ وطنه و من حاضرم به خاطر وطنم جونمم بدم و اینجا بود که مطمئن شدم ایرانیا هرچی هم باشن تو شرایط بحران همدل تر از همیشه‌ن:)))) تو این چهل روز سلبریتی های به ظاهر عرب نپرست خودشونو خوب به مردم نشون دادن و همون عرب پرستا بودن که از هر جایی( خصوصا کشورای عربی) به وطنمون حمله شد پاسخ کوبنده تر دادن. تو این چهل روز حدودا چهل بار نزدیک ترین مکان بهمون هدف حمله قرار گرفت و هر دفعه از سری پیش با تجربه تر بودیم که چجوری خودمون رو کنترل کنیم ، بچه ها رو آروم کنیم و با آرامش بریم پارکینگ:(( شاید یه روزی هیچ وقتتت فکرشو نمی‌کردم زمانی که یه موشک کروز خورده سر خیابونمون بتونیم انقدر عاقلانه رفتار کنیم. تو جنگِ دوازده‌روزه وقتی برای اولین بار سازمان هدف قرار گرفت یه شوکی بهمون وارد شد که نمی‌دونستیم باید چیکار کنیم ولی تو این چهل روز ده ها باررر سازمان صداوسیما هدف قرار گرفت و ما بودیمو زنعموم اینا ، پدر و عموم که اداره‌‌ن اما این سری خودمونو کنترل می‌کردیم ،آرامشمونو حفظ می‌کردیم و منتظرِ زنگِ تلفن می‌موندیم (نه اینکه استرس نداشته باشیم و برامون عادی شده باشه ها چون شوکی که اون لحظه داره هیچوقت عادی نمیشه ، فقط با این موضوع کنار اومده بودیم که جنگه و اونا دارن به وطنشون خدمت می‌کنن>> ) تو این چهل روز سه‌هفته به خاطر موضوعات امنیتی نمی‌تونستیم خونه باشیم و باید میرفتیم... خیلی حس بدیه که محل آرامشت یعنی خونه‌ت رو بزاری و با یه چمدون بری تو شرایطی که نمی‌دونی یک ساعت دیگه چی میشه، بری خونه خاله یا عموت با اینکه خیییلی صمیمی‌ان و دوستشون داری ولی بازم خــــــونه خودت نیست. تو این چهل روز تقریبااا هر روز آنتمون می‌رفت یا نمی‌تونستیم از نت استفاده کنیم ولی با اینم کنار اومدیم درسته سخت بود خصوصا برای منی که یه بخش وسیعی از زندگیم تو گوشیمه ، اما می‌دونستیم شاید همین تو گوشی نرفتن ما بتونه باعث جلوگیری از یه حمله بشه..... خلاصه این چهل روز با تمام اتفاقات عجیب‌ غریبش گذشت... باعث شد خیلی چیزایی که دیدنش قلبمونو به درد می‌آورد ببینیم ، خیلی افرادو بشناسیم و خیلیییی تجربه ها کسب کنیم ولی در نهایت یه جمله رو با تمامِ وجودمون درک کردیم: امنیت از نونِ شب مهم تره.

«قبل از اینکه اسمم رو بدونی، دوست دارم طرز فکرم رو بشناسی؛ چون اسم‌ها فراموش می‌شن، اما نگاه آدم‌ها به دنیا، نه.» نیلوفرم؛ ولی اگر روزی کسی "حانیل" صدام کرد، بدونید از آدم‌هاییه که اجازه دادم کمی بیشتر از بقیه من رو بشناسه. مردادی‌ام.☀️ تفاوت رو دوست دارم و همیشه دلم خواسته اگر قراره متفاوت باشم، تفاوتم از جنسِ اثر باشه، نه نمایش. تهران شهر منه. با همه‌ی شلوغی‌هاش، بارون‌هاش و خیابون‌هایی که هر بار یه چیز جدید بهم یاد میدن. مجری‌گری و رسانه، فقط علاقه‌ی من نیستن.بلکه همسفر پرومکس زندگی. من بیشتر از هر چیز، دوست دارم حرفی بزنم که بعد از تموم شدنش هنوز تو ذهن کسی ادامه داشته باشه. شعار این کانال هم از یک باور میاد: امن و شنونده باشید. اگر روزی با من هم‌صحبت شدید، احتمالاً بیشتر از اینکه حرف بزنم، گوش می‌دم؛ چون از نظرم آدم‌ها بیشتر از هر چیزی، به شنیده شدن احتیاج دارن.🌱 تایپ شخصیتم ENFJعه، اما هنوز و همیشه در حال ساختن خودمم. بزرگ‌ترین ترسم اینه که روزمرگی و سختی‌های زندگی منو به یه آدم خنثی تبدیل کنه؛ برای همین هر روز سعی می‌کنم فقط یک قدم حتی خیلی کوچولو از دیروز جلوتر باشم. بحث‌های علمی و فلسفی رو دوست دارم. نه برای برنده شدن بلکه برای نزدیک‌تر شدن به حقیقت. رنگ موردعلاقه‌م آبیه.💙 شاید چون آسمون هیچ‌وقت از وسعتش خسته نمی‌شه و دریا هیچ‌وقت از عمیق بودنش عذرخواهی نمیکنه. دوست دارم دینم رو با علم، منطق و مطالعه بشناسم؛ چون باور دارم حقیقت از سؤال کردن نمی‌ترسه. "همیشه سعی کردم ایمانم روی تقلید بنا نشه." ایران برای من فقط اسم یک کشور نیست؛ بخشی از هویته قلبیه. امیدوارم سهم من از دوست داشتنش، ساختن باشه.🔆 معمولا خندانم ولی دلتنگ بودن باعث شده اشک آدم‌ها، زودتر از کلمه‌هاشون با من حرف بزنه. از آدم‌هایی که خودشون رو معیار کامل بودن می‌دونن فاصله می‌گیرم. زیاااد. دنیا برای من جای یاد گرفتنه؛ نه اثبات برتری. این کانال ویترین زندگی من نیست. اینجا رد فکرها، سؤال‌ها، شکست‌ها، امیدها و لحظه‌هایی می‌مونه که دلم نمی‌خواد گم بشن. شاید سال‌ها بعد خودم برگردم و بخونمش، شایدم کسی بین این نوشته‌ها، بخشی از خودش رو پیدا کنه.🌀 و اگر روزی فقط یک جمله بعد از من باقی بمونه، دوست دارم بنویسن: * اون فقط یک روایتگر نبود؛ صدایی بود که شنید، شنیده شد و برای موندن، زندگی کرد. ممنونم که من رو خوندی. اینجا قرار نیست همه‌چیز کامل باشه؛ فقط قراره واقعی باشه. چنل‌تلگرام: https://t.me/+BIiwXtZlQpVkMzFk *به‌دلیل‌بالا‌و‌پایین‌بودن‌جاده‌ی‌سخت‌زندگی‌اغلب‌ویرایش‌می‌شود*

ما هیچ‌تر از هیچ پی هیچ دویدیم . جز هیچ در این هیچ دگر هیچ ندیدیم🚶🏻‍♀

بخون عزیزم تلاش کن برای خودت مرغی بشو محتاج هیچ خروسی نشی=))

جنگ نعمته همینه‌ها عراقچی فکرش هم نمیکرد دختران سراسر جهان اسلام و غیراسلام روش کراش بزنن.