درستش اینه که بگم ، احساسات جلوت کم میارن.

هست کسی که بعدم ، با این تا صبح گریه کنه؟ بشینه و فکر کنه و فکر . اشک امون‌ش نده و هق‌هق جایی برای حرف زدن نزاره. یا پلی کنه و یاد من بیوفته و لبخند بزنه، از اون لبخندایی که فقط خودِ منی که نیستم، می‌فهمید یعنی چی. برحال، 'مرگ حقه' . و فکر کردن به بعدِت کار دشواری‌ه که ته نداره.

و پناهش چاله ی خلاء بود ; خیال . خلاءِ او خیالش بود. معتاد خیال که باشی غمگین یا بیخیال خیالت میکنند. چه اهمیتی دارد...وقتی قرارست جای مرهمی زخمی بشن روی چپ سینه ت . پس میراثش جعبه ای کهنه از نقاب های رنگارنگ است هرنقاب برای مقاومتی . مقاومتی دربرابر حرفِ چرت خیال هرکس....

از دغدغه های مسخره ی کوچیک بقیه بُهتم میگیره .

خدا نیاره یکی از ما بُهتش بگیره.

با اون میشه تا خودِ ستاره ها پرید :)))

با صدای خنده های مستانه‌ی کودکانه، موهای پریشون و هم جهت باد، لب های کشیده شده از برای نگاش، بوی نفس های ممتدِعمیق ، خیره به ستاره ها ، گُل‌افتادنِ گونه ها و پریدن. زانو های خم شده و شتاب گرفتن و پریدن به آغوشش. ،،، تو چیزی غیرِخوردنِ تنت به ستاره ها احساس میکنی؟

آخه چرا !

من اغلب فکر میکنم که شب زنده تر و رنگی تر از روز است.

من بودم سحابی؟ آخه میگفتن همه؛ یا زنده شدیم باتو، یا مردیم تهش باتو..