با صدای خنده های مستانه‌ی کودکانه، موهای پریشون و هم جهت باد، لب های کشیده شده از برای نگاش، بوی نفس های ممتدِعمیق ، خیره به ستاره ها ، گُل‌افتادنِ گونه ها و پریدن. زانو های خم شده و شتاب گرفتن و پریدن به آغوشش. ،،، تو چیزی غیرِخوردنِ تنت به ستاره ها احساس میکنی؟

آخه چرا !

من اغلب فکر میکنم که شب زنده تر و رنگی تر از روز است.

من بودم سحابی؟ آخه میگفتن همه؛ یا زنده شدیم باتو، یا مردیم تهش باتو..

چه کسی‌ست که بتواند دل را از شکستن بازدارد؟ #کتاب بنال وطن آلن پیتون @ir_tavabin