نوشته‌های عجم علوی...:)

بیست سالگی واقعاً می‌تونه عجیب باشه... خوب؟ بد؟ جالب؟ کامل؟ پرتجربه؟ کسل‌کننده؟ مثل قبل از ۲۰ سالگی؟ کلی کلمه‌های دیگه می‌شه ردیف کرد برای حدس زدن اینکه دهه‌ی دوم زندگیم رو قراره چطوری گذرونده باشم... یا اصلاً می‌گذرونمش؟ این پیام بمونه برای سال بعد همین موقع‌ها... اگر عمری بود و رسیدم به ۱۴۰۵/۶/۲۰، کلمه یا کلمه‌هایی که سالم رو می‌تونه توصیف کنه رو همین‌جا می‌نویسم.

تو نیستی؛ امّا زندگی من ادامه داره... #او

دارم برمی‌گردم به نسخه‌ی سال‌های قبلم راجع‌به تو... همون سال‌هایی که برام مهم نبود نیستی؛ انقدر حضورت توی ذهنم کم بود که واقعاً توی نبودت اذیت نشدم! البته که روزها و شب‌های استثناء هم وجود داشت خب... من مسئول حوادث زندگیم نیستم؛ فقط باید عکس‌العملم رو کنترل کنم. فقط باید توی نبودت و غم نبودنت غرق نشم که زندگی کردن توی لحظه رو از دست بدم؛ همین! #او

دوست دارم بهم افتخار کنی دایی. لطفاً کمکم کن طوری باشم که با دیدنم لبخند بزنی؛ یه لبخند خوشگل... خوشگل‌تر از اون لبخندهایی که توی عکس‌هات داری. دوست دارم آرامشم.🤍

آرامش لحظه‌های بی‌قراری‌هام...

امشب، بیشتر از قبل آرزو دارم که بیای به خوابم؛ با لبخندی که سال‌هاست ندیدم و کیکی که همیشه برای تولدم می‌گرفتی، همراه شمع‌های روی اون... شمع‌های عددی، که عدد ۲۰ رو چشمک می‌زنن به خورده‌های قلبم... که ببین! ببین چه بزرگ شدی بدون حضور اون... چه قد کشیدی و خانم‌تر شدی بدون وجود اون... که ببین! تو ۱۲ ساله بدون اون تولد گرفتی و زندگی کردی؛ ولی همیشه اون بوده که کیک موردعلاقه‌ی تو رو می‌گرفته... و امشب با همون کیک جلوی چشمته! عدد روی کیک هی پوزخند می‌زنه؛ امّا چشم من فقط تو رو می‌بینه... آره... چشم‌های لرزون و پر از اشک من، فقط تو رو می‌بینه! فقط تو! خود تو؛ نه چیزهای دیگه که نبودنت رو، دلتنگی‌هام رو، خشمم رو، ناراحتیم رو، نیومدنت رو، این‌همه سال دوری رو، رها کردن یا نکردنم رو به روم میاره! تویی که ۱۲ ساله چشم‌انتظار دیدنتم... تویی که باعث ایجاد حس‌های مختلف توی وجودم شدی... تو... تویی که سال‌هاست آرزو دارم بیای به خوابم و خودت بهم بگی من رو رها نکردی... بیای به خوابم و خودم رو مخاطب قرار بدی تا مراقب خودم باشم، نکه به دیگران بسپری! امشب، بیشتر از قبل آرزو دارم بیای به خوابم و... فقط بهم بگی: «تولدت مبارک». #او

گل گفتی توم.

بلاخره که باید از یه جایی شروع کرد...

می‌روم؛ و امیدوارم دگر بازگشتی نباشد...

کاش جایی بود که می‌تونستم هرچقدر دلم بخواد فریاد بزنم!