فقط کافیست کلمه‌ای غمناک برایم زمزمه کنی؛ خواهی دید که با قطره قطره اشک‌هایم، رودی خلق خواهم کرد که من را به خواست خودم درون خود غرق می‌کند!

به کمک احتیاج داشتم و هیچ‌کس نبود...

خیلی زود برمی‌گردم سمتت... مطمئن باش.

پیش تو نیام پس پیش کی برم؟

کی توانایی آروم کردنم رو داره غیر از تو؟

کی منو جزء به جزء بلده و ثانیه به ثانیه همراهمه غیر از تو؟

دیدی چی‌شد؟ دیدی داره چی به سرم میاد؟ دیدی کسی نیست متوجهم بشه؟ دیدی چیا گذروندم این چند روز؟ دیدی ضربه‌ی آخرو؟ #او

زمینم زد... خم شدم زیر فشارش! کمکم کن... #او

نجاتم بدید؛ کس و کار من... مثل همیشه نجاتم بدید...

آره خب... اون خبر نداره که من دارم چی می‌کشم.

چطور می‌تونم انقدر خودم رو نگه‌دارم و وسط خیابون_وسط کلاس و وسط هر روزمره‌ی دیگه‌ای نزنم زیر گریه؟

آغوشی خدایی می‌خواهم از جنس التیام...(: