الان دیگه کی رو از چی بپیچونیم و بریم پی کاری که می‌خواستیم انجام بدیم؟ اصلاً دیگه بعد تو، با کی من تلاش کنم موضوع یا کسی رو بپیچونم که با اون باشم و با اون بگذرونم وقتم رو؟

دیگه بعد تو، با کی به من خوش بگذره؟

دیگه غم سنگین من حساب می‌شی؛ نه؟

حتی حس می‌کنم خودم هم، خودم رو رها کردم! بقیه که هیچی...

رفیق صمیمی و منِ دیگری که حال از دست رفته است...

دیر رسیدم و رها شدم.

می‌گه که:

حق بده بهم بریزم بی تو... اولین تجربه‌ی مُردَنمه!

جمع متوجه من نیست؛ هرچند اگر آن جمع، نزدیک‌ترین‌هایم باشند...

کاش انقدر که همه می‌گن صبر، صبر، صبر... همون‌قدر هم صبور بودن و صبور می‌موندن.

وقتی همدیگه رو دیدیم و نادیده گرفته شدیم از سمت هم... قلب توام مثل قلب من، فشرده شد؛ نه؟

پرسید: «چه‌خبر از فلانی؟» و من گفتم: «نمی‌دونم...»

چرا؟ چطور؟ برای چی رسیدیم به این نقطه از ارتباط؟ دنبال چی بودیم؟ دنبال چی رفتیم که این‌طور هم رو رها کردیم؟