بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیم ص وَالْقُرْآنِ ذِی الذِّکْرِ ﴿١﴾ بَلِ الَّذِینَ کَفَرُوا فِی عِزَّةٍ وَشِقَاقٍ ﴿٢﴾ کَمْ أَهْلَکْنَا مِنْ قَبْلِهِمْ مِنْ قَرْنٍ فَنَادَوْا وَلاتَ حِینَ مَنَاصٍ ﴿٣﴾ وَعَجِبُوا أَنْ جَاءَهُمْ مُنْذِرٌ مِنْهُمْ وَقَالَ الْکَافِرُونَ هَذَا سَاحِرٌ کَذَّابٌ ﴿٤﴾ أَجَعَلَ الآلِهَةَ إِلَهًا وَاحِدًا إِنَّ هَذَا لَشَیْءٌ عُجَابٌ ﴿٥﴾ وَانْطَلَقَ الْمَلأ مِنْهُمْ أَنِ امْشُوا وَاصْبِرُوا عَلَى آلِهَتِکُمْ إِنَّ هَذَا لَشَیْءٌ یُرَادُ ﴿٦﴾ مَا سَمِعْنَا بِهَذَا فِی الْمِلَّةِ الآخِرَةِ إِنْ هَذَا إِلا اخْتِلاقٌ ﴿٧﴾ أَؤُنْزِلَ عَلَیْهِ الذِّکْرُ مِنْ بَیْنِنَا بَلْ هُمْ فِی شَکٍّ مِنْ ذِکْرِی بَلْ لَمَّا یَذُوقُوا عَذَابِ ﴿٨﴾ أَمْ عِنْدَهُمْ خَزَائِنُ رَحْمَةِ رَبِّکَ الْعَزِیزِ الْوَهَّابِ ﴿٩﴾ أَمْ لَهُمْ مُلْکُ السَّمَاوَاتِ وَالأرْضِ وَمَا بَیْنَهُمَا فَلْیَرْتَقُوا فِی الأسْبَابِ ﴿١٠﴾ جُنْدٌ مَا هُنَالِکَ مَهْزُومٌ مِنَ الأحْزَابِ ﴿١١﴾ کَذَّبَتْ قَبْلَهُمْ قَوْمُ نُوحٍ وَعَادٌ وَفِرْعَوْنُ ذُو الأوْتَادِ ﴿١٢﴾ وَثَمُودُ وَقَوْمُ لُوطٍ وَأَصْحَابُ الأیْکَةِ أُولَئِکَ الأحْزَابُ ﴿١٣﴾ إِنْ کُلٌّ إِلا کَذَّبَ الرُّسُلَ فَحَقَّ عِقَابِ ﴿١٤﴾ وَمَا یَنْظُرُ هَؤُلاءِ إِلا صَیْحَةً وَاحِدَةً مَا لَهَا مِنْ فَوَاقٍ ﴿١٥﴾ وَقَالُوا رَبَّنَا عَجِّلْ لَنَا قِطَّنَا قَبْلَ یَوْمِ الْحِسَابِ ﴿١٦﴾ اصْبِرْ عَلَى مَا یَقُولُونَ وَاذْکُرْ عَبْدَنَا دَاوُدَ ذَا الأیْدِ إِنَّهُ أَوَّابٌ ﴿١٧﴾ إِنَّا سَخَّرْنَا الْجِبَالَ مَعَهُ یُسَبِّحْنَ بِالْعَشِیِّ وَالإشْرَاقِ ﴿١٨﴾ وَالطَّیْرَ مَحْشُورَةً کُلٌّ لَهُ أَوَّابٌ ﴿١٩﴾ وَشَدَدْنَا مُلْکَهُ وَآتَیْنَاهُ الْحِکْمَةَ وَفَصْلَ الْخِطَابِ ﴿٢٠﴾ وَهَلْ أَتَاکَ نَبَأُ الْخَصْمِ إِذْ تَسَوَّرُوا الْمِحْرَابَ ﴿٢١﴾ إِذْ دَخَلُوا عَلَى دَاوُدَ فَفَزِعَ مِنْهُمْ قَالُوا لا تَخَفْ خَصْمَانِ بَغَى بَعْضُنَا عَلَى بَعْضٍ فَاحْکُمْ بَیْنَنَا بِالْحَقِّ وَلا تُشْطِطْ وَاهْدِنَا إِلَى سَوَاءِ الصِّرَاطِ ﴿٢٢﴾ إِنَّ هَذَا أَخِی لَهُ تِسْعٌ وَتِسْعُونَ نَعْجَةً وَلِیَ نَعْجَةٌ وَاحِدَةٌ فَقَالَ أَکْفِلْنِیهَا وَعَزَّنِی فِی الْخِطَابِ ﴿٢٣﴾ قَالَ لَقَدْ ظَلَمَکَ بِسُؤَالِ نَعْجَتِکَ إِلَى نِعَاجِهِ وَإِنَّ کَثِیرًا مِنَ الْخُلَطَاءِ لَیَبْغِی بَعْضُهُمْ عَلَى بَعْضٍ إِلا الَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَقَلِیلٌ مَا هُمْ وَظَنَّ دَاوُدُ أَنَّمَا فَتَنَّاهُ فَاسْتَغْفَرَ رَبَّهُ وَخَرَّ رَاکِعًا وَأَنَابَ ﴿٢٤﴾ فَغَفَرْنَا لَهُ ذَلِکَ وَإِنَّ لَهُ عِنْدَنَا لَزُلْفَى وَحُسْنَ مَآبٍ ﴿٢٥﴾ یَا دَاوُدُ إِنَّا جَعَلْنَاکَ خَلِیفَةً فِی الأرْضِ فَاحْکُمْ بَیْنَ النَّاسِ بِالْحَقِّ وَلا تَتَّبِعِ الْهَوَى فَیُضِلَّکَ عَنْ سَبِیلِ اللَّهِ إِنَّ الَّذِینَ یَضِلُّونَ عَنْ سَبِیلِ اللَّهِ لَهُمْ عَذَابٌ شَدِیدٌ بِمَا نَسُوا یَوْمَ الْحِسَابِ ﴿٢٦﴾ وَمَا خَلَقْنَا السَّمَاءَ وَالأرْضَ وَمَا بَیْنَهُمَا بَاطِلا ذَلِکَ ظَنُّ الَّذِینَ کَفَرُوا فَوَیْلٌ لِلَّذِینَ کَفَرُوا مِنَ النَّارِ ﴿٢٧﴾ أَمْ نَجْعَلُ الَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ کَالْمُفْسِدِینَ فِی الأرْضِ أَمْ نَجْعَلُ الْمُتَّقِینَ کَالْفُجَّارِ ﴿٢٨﴾ کِتَابٌ أَنْزَلْنَاهُ إِلَیْکَ مُبَارَکٌ لِیَدَّبَّرُوا آیَاتِهِ وَلِیَتَذَکَّرَ أُولُو الألْبَابِ ﴿٢٩﴾ وَوَهَبْنَا لِدَاوُدَ سُلَیْمَانَ نِعْمَ الْعَبْدُ إِنَّهُ أَوَّابٌ ﴿٣٠﴾ إِذْ عُرِضَ عَلَیْهِ بِالْعَشِیِّ الصَّافِنَاتُ الْجِیَادُ ﴿٣١﴾ فَقَالَ إِنِّی أَحْبَبْتُ حُبَّ الْخَیْرِ عَنْ ذِکْرِ رَبِّی حَتَّى تَوَارَتْ بِالْحِجَابِ ﴿٣٢﴾ رُدُّوهَا عَلَیَّ فَطَفِقَ مَسْحًا بِالسُّوقِ وَالأعْنَاقِ ﴿٣٣﴾ وَلَقَدْ فَتَنَّا سُلَیْمَانَ وَأَلْقَیْنَا عَلَى کُرْسِیِّهِ جَسَدًا ثُمَّ أَنَابَ ﴿٣٤﴾ قَالَ رَبِّ اغْفِرْ لِی وَهَبْ لِی مُلْکًا لا یَنْبَغِی لأحَدٍ مِنْ بَعْدِی إِنَّکَ أَنْتَ الْوَهَّابُ ﴿٣٥﴾ فَسَخَّرْنَا لَهُ الرِّیحَ تَجْرِی بِأَمْرِهِ رُخَاءً حَیْثُ أَصَابَ ﴿٣٦﴾ وَالشَّیَاطِینَ کُلَّ بَنَّاءٍ وَغَوَّاصٍ ﴿٣٧﴾ وَآخَرِینَ مُقَرَّنِینَ فِی الأصْفَادِ ﴿٣٨﴾ هَذَا عَطَاؤُنَا فَامْنُنْ أَوْ أَمْسِکْ بِغَیْرِ حِسَابٍ ﴿٣٩﴾ وَإِنَّ لَهُ عِنْدَنَا لَزُلْفَى وَحُسْنَ مَآبٍ ﴿٤٠﴾ وَاذْکُرْ عَبْدَنَا أَیُّوبَ إِذْ نَادَى رَبَّهُ أَنِّی مَسَّنِیَ الشَّیْطَانُ بِنُصْبٍ وَعَذَابٍ ﴿٤١﴾ ارْکُضْ بِرِجْلِکَ هَذَا مُغْتَسَلٌ بَارِدٌ وَشَرَابٌ ﴿٤٢﴾ وَوَهَبْنَا لَهُ أَهْلَهُ وَمِثْلَهُمْ مَعَهُمْ رَحْمَةً مِنَّا وَذِکْرَى لأولِی الألْبَابِ ﴿٤٣﴾

وَخُذْ بِیَدِکَ ضِغْثًا فَاضْرِبْ بِهِ وَلا تَحْنَثْ إِنَّا وَجَدْنَاهُ صَابِرًا نِعْمَ الْعَبْدُ إِنَّهُ أَوَّابٌ ﴿٤٤﴾ وَاذْکُرْ عِبَادَنَا إبْرَاهِیمَ وَإِسْحَاقَ وَیَعْقُوبَ أُولِی الأیْدِی وَالأبْصَارِ ﴿٤٥﴾ إِنَّا أَخْلَصْنَاهُمْ بِخَالِصَةٍ ذِکْرَى الدَّارِ ﴿٤٦﴾ وَإِنَّهُمْ عِنْدَنَا لَمِنَ الْمُصْطَفَیْنَ الأخْیَارِ ﴿٤٧﴾ وَاذْکُرْ إِسْمَاعِیلَ وَالْیَسَعَ وَذَا الْکِفْلِ وَکُلٌّ مِنَ الأخْیَارِ ﴿٤٨﴾ هَذَا ذِکْرٌ وَإِنَّ لِلْمُتَّقِینَ لَحُسْنَ مَآبٍ ﴿٤٩﴾ جَنَّاتِ عَدْنٍ مُفَتَّحَةً لَهُمُ الأبْوَابُ ﴿٥٠﴾ مُتَّکِئِینَ فِیهَا یَدْعُونَ فِیهَا بِفَاکِهَةٍ کَثِیرَةٍ وَشَرَابٍ ﴿٥١﴾ وَعِنْدَهُمْ قَاصِرَاتُ الطَّرْفِ أَتْرَابٌ ﴿٥٢﴾ هَذَا مَا تُوعَدُونَ لِیَوْمِ الْحِسَابِ ﴿٥٣﴾ إِنَّ هَذَا لَرِزْقُنَا مَا لَهُ مِنْ نَفَادٍ ﴿٥٤﴾ هَذَا وَإِنَّ لِلطَّاغِینَ لَشَرَّ مَآبٍ ﴿٥٥﴾ جَهَنَّمَ یَصْلَوْنَهَا فَبِئْسَ الْمِهَادُ ﴿٥٦﴾ هَذَا فَلْیَذُوقُوهُ حَمِیمٌ وَغَسَّاقٌ ﴿٥٧﴾ وَآخَرُ مِنْ شَکْلِهِ أَزْوَاجٌ ﴿٥٨﴾ هَذَا فَوْجٌ مُقْتَحِمٌ مَعَکُمْ لا مَرْحَبًا بِهِمْ إِنَّهُمْ صَالُوا النَّارِ ﴿٥٩﴾ قَالُوا بَلْ أَنْتُمْ لا مَرْحَبًا بِکُمْ أَنْتُمْ قَدَّمْتُمُوهُ لَنَا فَبِئْسَ الْقَرَارُ ﴿٦٠﴾ قَالُوا رَبَّنَا مَنْ قَدَّمَ لَنَا هَذَا فَزِدْهُ عَذَابًا ضِعْفًا فِی النَّارِ ﴿٦١﴾ وَقَالُوا مَا لَنَا لا نَرَى رِجَالا کُنَّا نَعُدُّهُمْ مِنَ الأشْرَارِ ﴿٦٢﴾ أَتَّخَذْنَاهُمْ سِخْرِیًّا أَمْ زَاغَتْ عَنْهُمُ الأبْصَارُ ﴿٦٣﴾ إِنَّ ذَلِکَ لَحَقٌّ تَخَاصُمُ أَهْلِ النَّارِ ﴿٦٤﴾ قُلْ إِنَّمَا أَنَا مُنْذِرٌ وَمَا مِنْ إِلَهٍ إِلا اللَّهُ الْوَاحِدُ الْقَهَّارُ ﴿٦٥﴾ رَبُّ السَّمَاوَاتِ وَالأرْضِ وَمَا بَیْنَهُمَا الْعَزِیزُ الْغَفَّارُ ﴿٦٦﴾ قُلْ هُوَ نَبَأٌ عَظِیمٌ ﴿٦٧﴾ أَنْتُمْ عَنْهُ مُعْرِضُونَ ﴿٦٨﴾ مَا کَانَ لِیَ مِنْ عِلْمٍ بِالْمَلإ الأعْلَى إِذْ یَخْتَصِمُونَ ﴿٦٩﴾ إِنْ یُوحَى إِلَیَّ إِلا أَنَّمَا أَنَا نَذِیرٌ مُبِینٌ ﴿٧٠﴾ إِذْ قَالَ رَبُّکَ لِلْمَلائِکَةِ إِنِّی خَالِقٌ بَشَرًا مِنْ طِینٍ ﴿٧١﴾ فَإِذَا سَوَّیْتُهُ وَنَفَخْتُ فِیهِ مِنْ رُوحِی فَقَعُوا لَهُ سَاجِدِینَ ﴿٧٢﴾ فَسَجَدَ الْمَلائِکَةُ کُلُّهُمْ أَجْمَعُونَ ﴿٧٣﴾ إِلا إِبْلِیسَ اسْتَکْبَرَ وَکَانَ مِنَ الْکَافِرِینَ ﴿٧٤﴾ قَالَ یَا إِبْلِیسُ مَا مَنَعَکَ أَنْ تَسْجُدَ لِمَا خَلَقْتُ بِیَدَیَّ أَسْتَکْبَرْتَ أَمْ کُنْتَ مِنَ الْعَالِینَ ﴿٧٥﴾ قَالَ أَنَا خَیْرٌ مِنْهُ خَلَقْتَنِی مِنْ نَارٍ وَخَلَقْتَهُ مِنْ طِینٍ ﴿٧٦﴾ قَالَ فَاخْرُجْ مِنْهَا فَإِنَّکَ رَجِیمٌ ﴿٧٧﴾ وَإِنَّ عَلَیْکَ لَعْنَتِی إِلَى یَوْمِ الدِّینِ ﴿٧٨﴾ قَالَ رَبِّ فَأَنْظِرْنِی إِلَى یَوْمِ یُبْعَثُونَ ﴿٧٩﴾ قَالَ فَإِنَّکَ مِنَ الْمُنْظَرِینَ ﴿٨٠﴾ إِلَى یَوْمِ الْوَقْتِ الْمَعْلُومِ ﴿٨١﴾ قَالَ فَبِعِزَّتِکَ لأغْوِیَنَّهُمْ أَجْمَعِینَ ﴿٨٢﴾ إِلا عِبَادَکَ مِنْهُمُ الْمُخْلَصِینَ ﴿٨٣﴾ قَالَ فَالْحَقُّ وَالْحَقَّ أَقُولُ ﴿٨٤﴾ لأمْلأنَّ جَهَنَّمَ مِنْکَ وَمِمَّنْ تَبِعَکَ مِنْهُمْ أَجْمَعِینَ ﴿٨٥﴾ قُلْ مَا أَسْأَلُکُمْ عَلَیْهِ مِنْ أَجْرٍ وَمَا أَنَا مِنَ الْمُتَکَلِّفِینَ ﴿٨٦﴾ إِنْ هُوَ إِلا ذِکْرٌ لِلْعَالَمِینَ ﴿٨٧﴾ وَلَتَعْلَمُنَّ نَبَأَهُ بَعْدَ حِینٍ ﴿٨٨﴾

علت نام‌گذاری: ✓ «ص» از نخستین آیه گرفته شده؛ چون سوره با حرف مقطعه «ص» آغاز شده است. ✓ «داود» به دلیل اشتمال سوره بر داستان حضرت داود (علی نبیّنا و آله و علیه‌السلام) از آیه ۱۷ تا ۳۰ 🏗️ ساختار سوره (پنج بخش) بخش اول (آیات ۱–۱۶): مبارزه با شرک و اثبات نبوت ←سخن از توحید، مبارزه با شرک و بت‌پرستی، مسئله نبوت پیامبر اسلام (صلی‌الله علیه وآله) و سرسختی و لجاجت دشمنان مشرک در برابر این دو امر. اشاره به سرنوشت اقوام سرکش پیشین. بخش دوم (آیات ۱۷–۴۸): سرگذشت نه پیامبر ← گوشه‌هایی از تاریخ نه نفر از پیامبران خدا (داود، سلیمان، ایوب، ابراهیم، اسحاق، یعقوب، اسماعیل، یسع، ذوالکفل) — با بحث بیشتر درباره داود، سلیمان و ایوب (علی نبیّنا و آله و علیهم‌السلام). انعکاس مشکلات آنان در زندگی و دعوت به سوی خدا، تا درس آموزنده‌ای برای مؤمنان نخستین باشد که در آن زمان تحت فشار شدید بودند. بخش سوم (آیات ۴۹–۶۴): سرنوشت کافران طاغی ← سخن از سرنوشت کافران و یاغیان در قیامت، تخاصم و جدال آنان در دوزخ، و نشان دادن پایان کار مشرکان و بی‌ایمانان. بخش چهارم (آیات ۶۵–۸۵): آفرینش انسان و سجده فرشتگان ← سخن از آفرینش انسان و مقام والای او، سجده فرشتگان بر آدم، و سرپیچی ابلیس. نشان می‌دهد فاصله قوس صعودی و نزولی انسان تا چه حد عظیم است، تا این کوردلان به ارزش وجودی خویش پی ببرند و از زمره شیاطین به در آیند. بخش پنجم (آیات ۸۶–۸۸): تهدید دشمنان و تسلی پیامبر (صلی الله علیه وآله) ← تهدیدی برای همه دشمنان لجوج، و تسلی خاطری برای پیامبر اسلام (صلی‌الله علیه وآله) و بیان این واقعیت که او در دعوت خود هیچ‌گونه اجر و مزدى از کسی نمی‌طلبد و هیچ درد و رنجی برای کسی نمی‌خواهد.

🎯 محور اصلی سوره محور اصلی سوره «ص»، «رجوع به حق» و «صبر و استقامت» در برابر فشار مخالفان است. این سوره با یادآوری سرنوشت اقوام سرکش پیشین و بیان نمونه‌های درخشان صبر (مانند ایوب)، پیامبر (ص) و مؤمنان را دلگرم می‌کند که اگرچه دشمنان در ظاهر قدرتمندند، اما سرانجام حق پیروز است. --- 🕰️ فضای نزول طبرسی نقل کرده: پانزده نفر از اشراف قریش (از جمله ولید بن مغیره، ابوجهل، ابى بن خلف، امیه بن خلف، عتبه و شیبه پسران ربیعه، نضر بن حارث) محضر ابوطالب آمدند و گفتند: «تو شیخ و بزرگ مایی، آمده‌ایم تا میان ما و برادرزاده‌ات داوری کنی؛ او خردمندان ما را به سفاهت نسبت داده و به خدایان ما ناسزا می‌گوید.» ابوطالب رسول خدا (ص) را دعوت کرد. فرمود: «یک کلمه از من قبول کنید که با آن حکومت عرب و عجم به دست شما می‌آید.» ابوجهل گفت: «ده کلمه قبول می‌کنیم.» فرمود: «بگویید: لا إله إلا الله.» آن‌ها با شنیدن این سخن برخاسته و رفتند. روایت شده: اشک در چشمان آن حضرت حلقه زد و فرمود: «عمویم، به خدا قسم اگر آفتاب در دست راست من گذاشته شود و ماه در دست چپ من، این دعوت را ترك نخواهم کرد تا آن را پیاده کنم و یا کشته شوم.» ابوطالب گفت: «به دعوت خویش ادامه بده، به خدا قسم چیزی به تو نخواهم گفت.» به نظر می‌رسد این ماجرا سبب نزول همه سوره ص باشد، نه فقط چند آیه از اول آن. زمان نزول: سوره ص در دوره میانی زندگی مسلمانان در مکه، یعنی بین هجرت به حبشه و معراج نازل شده است. --- 🔗 ارتباط با سوره قبلی (صافات) سوره ص در حقیقت مکملی برای سوره صافات است و استخوان‌بندی مطالبش شباهت زیادی با آن دارد. از این نظر که سوره مکی است، تمام ویژگی‌های این سوره‌ها را در زمینه بحث از مبدأ، معاد و رسالت پیامبر اسلام (ص) دربردارد و آن را با مطالب حساس دیگر آمیخته و در مجموع معجونی شفابخش برای همه جویندگان راه حق فراهم ساخته است.

💎 نکات کلیدی و آموزه‌ها · الگوی صبر: داستان حضرت ایوب (ع) به عنوان اسطوره صبر و شکر در برابر بلاها برجسته شده تا درس عبرتی برای مسلمانان تحت فشار باشد. · حق‌داوری و عدالت: داستان داود (ع) و قضاوتش، خطاب «یا دَاوُدُ إِنَّا جَعَلْنَاکَ خَلِیفَةً فِی الْأَرْضِ» (آیه ۲۶) و هشدار درباره پیروی از هوای نفس، بر اهمیت عدالت و پرهیز از ظلم تأکید دارد. · ارزش تدبر: آیه ۲۹ سوره، قرآن را «کتابی مبارک» می‌داند که هدف از نزولش، «تدبر» در آیات و تذکر برای صاحبان خرد است. · نسبت با سوره صافات: این سوره مکمل سوره «صافات» است و استخوان‌بندی مشابهی دارد. · پرهیز از تقلید کورکورانه: قرآن مقلدان متعصب را نکوهش می‌کند که معیارشان برای حق و باطل فقط گفته نیاکانشان است. · خطر تکبر: داستان ابلیس نشان می‌دهد که استکبار چگونه سبب سقوط از درگاه الهی می‌شود. · پاداش صابران: بخش پایانی سوره (آیات ۴۹–۵۴) بهشت و پاداش‌های جاودان را برای پرهیزگاران و صابران ترسیم می‌کند. · تسلی پیامبر (ص): سوره با تسلی خاطر پیامبر (ص) پایان می‌یابد که او در دعوت خود هیچ مزد و رنجی برای کسی نمی‌خواهد. ---

⭐ ویژگی‌ها و جایگاه · حروف مقطعه: با «ص» آغاز می‌شود و سوره با قسم آغاز می‌شود. · سجده: آیه ۲۴ دارای سجده تلاوت است. · سور مثانی: سوره‌هایی که بعد از سور مئین قرار گرفته و زیر صد آیه دارند. سوره‌های مثانی عبارتند از: احزاب، حج، قصص، نمل، نور، انفال، مریم، عنکبوت، روم، یس، فرقان، حجر، رعد، سبأ، فاطر، ابراهیم، ص، محمد، لقمان، زمر. روایت: از رسول خدا (ص) نقل شده: «خداوند هفت سوره طوال را به جای تورات، سوره‌های مئین را به جای انجیل، و سوره‌های مثانی را به جای زبور به من داد، و پروردگارم مرا با دادن سوره‌های مفصّل فزونی بخشید.» --- 💎 فضائل، خواص و ثواب قرائت از ابی بن کعب از رسول خدا (ص): «هر که سوره ص را بخواند، خداوند به وزن هر کوهی که برای داود (ع) مسخر کرده بود، به او از حسنات پاداش دهد و او را نگه دارد از اصرار ورزیدن به گناه کوچک و بزرگ.» از امام باقر (ع): «هر که سوره ص را در شب جمعه بخواند، به او داده می‌شود خیر دنیا و آخرت که به هیچ‌کس جز پیامبر مرسل و فرشته مقرب داده نشود، و خداوند او را به بهشت داخل می‌کند و نیز داخل کند آن را که او دوست داشته باشد از اهل بیت خود حتی خادم او را، اگر چه در ردیف خانواده او نباشد، و خداوند او را از بی‌تابی بزرگ روز قیامت ایمن گرداند.» --- 📖 جمع‌بندی سوره ص با قسم به قرآن ذی‌الذکر آغاز می‌شود، لجاجت کافران را نکوهش می‌کند، سرگذشت پیامبران صابر را به عنوان الگو یاد می‌کند، سرنوشت طاغیان در دوزخ را ترسیم می‌نماید، داستان آفرینش آدم و استکبار ابلیس را بازگو می‌کند، و در نهایت پیامبر (ص) را تسلی می‌دهد که رسالت او بدون مزد و رنج برای مردم است. محور اصلی سوره «رجوع به حق» و «صبر و استقامت» در برابر فشار مخالفان است.