سروی چو تو می‌باید تا باغ بیاراید ور در همه باغستان سروی نبود شاید در عقل نمی‌گنجد در وهم نمی‌آید کز تخم بنی آدم فرزند پری زاید چندان دل مشتاقان بربود لب لعلت کاندر همه شهر اکنون دل نیست که برباید هر کس سر سودایی دارند و تمنایی من بنده فرمانم تا دوست چه فرماید گر سر برود قطعا در پای نگارینش سهلست ولی ترسم کاو دست نیالاید حقا که مرا دنیا بی دوست نمی‌باید با تفرقه خاطر دنیا به چه کار آید سرهاست در این سودا چون حلقه زنان بر در تا بخت بلند این در بر روی که بگشاید ترسم نکند لیلی هرگز به وفا میلی تا خون دل مجنون از دیده نپالاید بر خسته نبخشاید آن سرکش سنگین دل باشد که چو بازآید بر کشته ببخشاید ساقی بده و بستان داد طرب از دنیا کاین عمر نمی‌ماند و این عهد نمی‌پاید گویند چرا #سعدی از عشق نپرهیزد من مستم از این معنی هشیار سری باید @sher_shams❤️‍🩹

چه خوشست بوی عشق از نفس نیازمندان دل از انتظار خونین دهن از امید خندان مگر آن که هر دو چشمش همه عمر بسته باشد به ورع خلاص یابد ز فریب چشم بندان نظری مباح کردند و هزار خون معطل دل عارفان ببردند و قرار هوشمندان سر کوی ماه رویان همه روز فتنه باشد ز معربدان و مستان و معاشران و رندان اگر از کمند عشقت بروم کجا گریزم که خلاص بی تو بندست و حیات بی تو زندان💔 اگرم نمی‌پسندی مدهم به دست دشمن که من از تو برنگردم به جفای ناپسندان نفسی بیا و بنشین سخنی بگوی و بشنو که قیامتست چندان سخن از دهان خندان اگر این شکر ببینند محدثان شیرین همه دست‌ها بخایند چو نیشکر به دندان همه شاهدان عالم به تو عاشقند #سعدی که میان گرگ صلحست و میان گوسفندان @sher_shams💔

خسته‌ام نیک از بد ایام خویش طیره‌ام بر طالع پدرام خویش از سپیدی کار طالع بخت را بس سیه بینم زبان و کام خویش دل سبوی غم تهی بر من کند من ز خون دل کنم پر جام خویش دل هم از من دوست‌گیر است ای عجب بر زبان غم دهد پیغام خویش من به دندان گوشهٔ دل چون خورم کو چنان در گوشه دید آرام خویش دل نه پیکان است، هم خون است و گوشت گوشت نتوان خوردن از اندام خویش آسمان هردم کشد وانگه دهد کشتگان را طعمهٔ اجرام خویش کلبهٔ قصاب چند آرد برون سرخ زنبوران خون آشام خویش وام بستانم دهم خواهنده را پس ز گنج غیب بدهم وام خویش سایلان از من چنین خوش‌دل روند من چنین ناخوش‌دل از ایام خویش سایل ار خرم شود زاکرام من من شوم خرم‌تر از اکرام خویش از برای شادی سائل به رنگ زعفران سازم رخ زرفام خویش دانگی از خود باز گیرم بهر قوت پس دهم دیناری از انعام خویش کام من بالله که ناکام من است تا به ناکامی برآرم کام خویش دست همت بس فراخ آمد مرا پای همت تنگ دارد گام خویش او به نسبت خوانده #خاقانی مرا من کنم خاقان همت نام خویش @sher_shams❤️‍🩹

دست بر زلف زدم، شب بود، چشمش مست خواب برقع از رویش گشودم تا درآید آفتاب گفتمش خورشید سر زد، ماه من بیدار شو گفت تا من برنخیزم، کی برآید آفتاب ؟ #شاطرعباس‌صبوحی @sher_shams

معشوقه و عشق عاشقان یک نفس است رو هم نفسی جو، که جهان یک نفس است با هم نفسی گر نفسی بنشینی مجموع حیات عمر آن یک نفس است... #عراقی @sher_shams

افسوس که از هم‌نفسان نیست کسی وز عمر گرانمایه نمانده است بسی! دردا که نشد به کام دل یک لحظه با هم‌نفسی بر آرم از دل نفسی ...💔 #هاتف‌اصفهانی @sher_shams

باز امشب از خیال تو غوغاست در دلم آشوب عشق آن قد و بالاست در دلم خوابم شکست و مردم چشمم به خون نشست تا فتنه ی خیال تو برخاست در دلم خاموشی لبم نه ز بی دردی و رضاست از چشم من ببین که چو غوغاست در دلم من نای خوش نوایم و خاموشم ای دریغ لب بر لبم بنه که نواهاست در دلم دستی به سینه ی من شوریده سر گذار بنگر چه آتشی ز تو برپاست در دلم زین موج اشک تفته و طوفان آه سرد ای دیده هوش دار که دریاست در دلم باری امید خویش به دلداری ام فرست دانی که آرزوی تو تنهاست در دلم گم شد ز چشم سایه نشان تو و هنوز صد گونه داغ عشق تو پیداست در دلم #هوشنگ_ابتهاج @sher_shams❤️‍🩹

ای آیه‌ی آخر بیا وقت نزول است... @sher_shams❤️‍🩹

طریقِ عشق به گفتن نمی‌توان آموخت... #سعدی @sher_shams❤️‍🩹

«انسان بیشتر عمرش را صرفِ رفتن می‌کند، بی‌آنکه بداند دقیقاً از چه می‌گریزد یا به چه نزدیک می‌شود. ما عادت کرده‌ایم حرکت را با معنا اشتباه بگیریم؛ در حالی که بعضی مسیرها فقط وقتی خودشان را نشان می‌دهند که بایستی، سکوت کنی و با خودت صادق باشی. شاید زندگی پاسخِ سؤال‌های ما نباشد، اما آینه‌ای است که اگر جرأت نگاه کردن داشته باشی، حقیقت را بی‌کم‌وکاست نشان می‌دهد.» ـــ‌آدوسا