یه نفس عمیق بکش و به این فکر کن که همه ی آدما ارزش اعصاب خوردی رو ندارن

ساعت نزدیک دوازدهه یکی باید بگیرتم که اون آهنگ قشنگ غمگینه (قول میدم فردا دیگه ازش خوشم نمیاد) رو دوباره گوش ندم وگرنه رد میدم

خیلی زیادی دارک بود... من قبلاً با این تصور که لیلی با اون موجود عجیب خوشحاله و دیگه از دنیای تاریک نمیترسه به این آهنگ گوش میدادم... ولی الان...

دقیقا... دقیقاا🥲

نظریه کم طرفدار: آدمایی که ازشون خوشت میاد، از تو بدشون میاد و آدمایی که تو ازشون بدت میاد، ازت خوششون میاد..

هر دو مورد گاها اتفاق می‌افته .. ولی نه همیشه

تازه دوست داشتم جای لیلی میبودم تا از نیمه ی تاریک دنیا با کمک اون موجوده فرار میکردم...

منم اون موجود رو یه ناجی می‌دیدم.. قرار نبود اینجوری بشه

یه احساس نفرت انگیز بودن برای زمین و زمان دارم.. خیلی آزار دهندست که هربار بخوام پیامی بدم، به همین خاطر از دادنش منصرف میشم و فقط به گفت و گوی بقیه نگاه میکنم تا فرصت مناسبی پیش بیاد

از این قضیه متنفرم ولی کاری به ذهنم نمی‌رسه که براش بتونم انجام بدم

چشماتو ببند و بزن رو گزینه ارسال

و بعد عین خوره به جونم می‌افته که اگه اشتباه کرده باشی چی؟ اگه فلان چی؟ رومخ بشی چی؟😀 تهش هزار بار پیامو ویرایش میکنم یا نهایتا پاکش میکنم البته اگه اون شخص ندیده باشتش همچنان