چرا اینقدر همه چی بی‌برنامست... همچنان تکلیف من معلوم نیست؟ از این وضعیت متنفرم.

چرا شیمی ها اینقدر زیاده

چرا ساعت یکه

یه نکته ای رو باید یادآوری کنم. اغلب سعی کردم خودم رو جای فرد مقابل بذارم و درکش کنم و ازش به دل نگیرم. سعی کردم شرایطشونو در نظر بگیرم و وقتی که لازمه‌ ازادشون بذارم. درسته که شرایط دیگران رو میبینم.. ولی شرایط خودم رو هم میبینم..🙂 اگه حال خراب بقیه رو میبینم.. متاسفانه اونقدر از خود گذشته نیستم که حال خودم رو ایگنور کنم و پا بذارم روش، و اونقدر ابرازگر نیستیم که بتونم تفکرات و دلایلم رو باهاشون به اشتراک بذارم.

متاسفانه چیزی که میبینید، نصفش زیر آبه. اتفاقا دلیل ترسم از مردم هم همینه. چون هرکسی یه بخش و قسمتیش زیر آب و خاک و... مخفیه و قرار نیست بهتون بگه.

فقط یه صفحه دیگه مونده.. تحمل کن..

در موارد دیگه، سعی میکردم که رفتارم رو تنظیم کنم تا به بقیه آسیب نرسه.. تا نه سیخ بسوزه و نه کباب. ولی متاسفانه الان اینقدر با خودم درگیرم که هم سیخ داره میسوزه و هم کباب.

و ترسناک ترین بخش اونجاست که بقیه هم دقیقا در همین وضعیتن😂

واقعا چرا معلم باید بخواد امتحان بگیره؟ و من چرا باید نصفه شبی یادم بیافته؟؟

الان میزنم زیر گریه..

چرا بعضیا اینقدر جوگیرن.. واقعا دیگه دارم نمیتونم..

نمیخوام بذارم که وا بدم.. نمیخوام روز خوبم خراب بشه..