هنوزم بیشترشون رو نخوندم و به اندازه موهای سرم کتاب خریدم از اون موقع... اما؟ میترسم کتابا رو بخونم تموم بشن🗿

میشه چند روز فقط روح بشم و هرکاری دلم میخواد رو بتونم انجام بدم؟ اما نه... آدما معمولا وقتی احساس تنهایی میکنن دلشون میخواد روح بشن؟ فکر نکنم ولی بازم می‌خوام که روح باشم ولی بقیه ببیننم.. میشه بتونم بلند بشم و اینجا رو مرتب کنم؟ اصلا چرا اینقدر وسیله هست؟ چرا اینقدر شلوغه؟ اتاق باید خلوت خلوت باشه این همه دنگ و فنگ الکیه

بعضی آدما هم هستن.‌. دلت میخواد بهشون پیام بدی و صحبت کنین.. با خودت فکر می‌کنی خب بعد از اینکه پیام دادم چی میشه..؟ هیچی..؟ چیزی هست که مثل قبل باشه؟ و با سکوت هردو طرف، همینطور اون پیوی ها پایین و پایین تر می‌ره..

پیام های قدیمی رو میخونم، و به این فکر میکنم که چقدر خوب می‌تونستم چیزی که توی سرم میگذره رو به زبون بیارم.. و الان چی.. فقط و فقط بیشتر دارم از عزیزانم دور میشم...

چیزی که بعد از مدت ها از دانشگاه یاد گرفتم و بهم حال و حس خوبی داده🫠🕊️:

صد درصد که به جای رنگ گذاشتن روی بنا این کارو باهاش کردم👽👐

#نگــآرخـانـه_بــٰاۅآن ❤️‍🩹🕊 ᘏᒍᝪIᑎ๛

دیگه مهم نیست. خداحافظ.

انتظار این تعداد رو نداشتم🗿😂 پ.ن: عکس باز شود👀

لازم دونستم با توجه به یه صوتی که داشتم گوش می‌کردم یه چیزی بگم... اولی اینکه «ما چرا بعد اینهمه مدت هنوز روضه می‌خونیم و گوش میدیم، دلمون نمی‌گیره؟» و از این حرفایی که بعضیا می‌زنن (این متن طولانی ئه؛ اما لطف کنید بخونیدش). جواب شخصی من اینه: - فکر کن یه معلم یا استادی داری که بهت داره زندگی کردن یاد میده؛ سال‌های سال داری باهاش بزرگ میشی و درس زندگی و انسانیت می‌گیری. بهت یاد میده چطور رفتار و فکر و عمل کنی. حالا یه نفر از دشمنان اون شخص ترورش کنه یا بکُشتش یا به هر طریقی جنازه‌اش رو از بین ببره که اصلا تو نتونی اثبات هم بکنی که اون شخص رو کُشته (که خدا رو شکر توی روایات تاریخی ما اصلا اینطور هم نیست که هیچی نباشه؛ همش توی روز روشن بوده و به تعداد قابل توجهی هم شاهد وجود داشته برای ماجرا که بعضی قابل استناد هستن و بعضی نه). تصور کردی؟؟ حالا بریم مرحله‌ی بعد: - تو اون موقع چیکار می‌کنی؟؟ میگی «ای بابا، این هم که مُرد... بریم پی زندگیمون». خب می‌تونی اینکار رو بکنی؛ ولی بعدش عذاب وجدانت ولت نمی‌کنه.😔 می‌خوای اون درس‌ها رو توی زندگیت اجرا کنی، می‌خوای ازت راضی باشه، نمی‌خوای میراثش رو فراموش کنی؛ مخصوصا که بخاطر این فداکاری‌ها و درس‌هایی که بهت یاد داده برات نقشی مشابه پدر/مادر پیدا کرده. حالا فکر کن که بدونی اون شخص کُشته شده، خونش رو یه نفر ریخته و نتیجه نداده، تمام چیزی که براش جنگیده پایمال و حتی بدتر شده. حالا تو، کسی که احتمالا صدها یا هزاران سال بعد از اون شخص داری نفس می‌کشی، می‌فهمی چنین شخصی بوده که همچین فداکاری‌هایی رو برای این که تویی که الان هستی فقط ببینی... فقط بشنوی و فقط بتونی درست رو از غلط تشخیص بدی انجام داده. :) تو اول گریه می‌کنی. چون یه انسان هستی. ولی چرا براش هر سال سالگرد می‌گیری؟؟ اون شخص دیگه مُرده... نه؟؟ خب جواب ساده ست: نه. آدما اون چیزایی هستن که براشون می‌جنگن. تو در واقع داری با گریه برای اون اشخاص، مسیری که بهت آموزش دادن رو به خودت یادآوری می‌کنی، میراثشون رو زنده نگه می‌داری. که برای چی می‌جنگیدی، برای چی می‌جنگی و در آینده برای چی خواهی جنگید. به خودت یادآوری می‌کنی که خونِشون بی‌ثمر نخواهد موند... و منجی خواهد اومد که انتقام تمام مظلومیت‌ها رو با پاک کردن این ظلم و ننگی که روی کل تاریخ بشر مونده بگیره. ممنون که وقت گذاشتید و خوندید.🤝🏻 — — — — — #Things_you_need_to_hear

Join:"https://eitaa.com/joinchat/3984917674C500a063fb0"

😂😂😂😂😂😂😂