امّا نمی‌دانی چه شبهایی سحر کردم. بی‌آنکه یک‌دم مهربان باشند با هم پلکهای من در خلوت خواب گوارایی. و آن گاهـگه شبها که خوابم برد، هرگز نشد کاید به سویم هاله‌ای، یا نیمتاجی گل از روشنا گلگشت رؤیایی. در خوابهای من، این آبهای اهلیِ وحشت، تا چشم بیند کاروان هول و هذیان است. „ آنگاه پس از تندر.

دنیا هرچی که دوست داشته باشی رو به تدریج ازت می‌گیره

واسه دووم آوردن تو این بازی باید دست از جان شسته باشی.