⚠️ یک تذکر مهم دربارهٔ تذکر دوری از «تندروی»! این‌که رهبر شهید انقلاب، عمدتا خطاب به افراد و جریان‌های غرب‌زدهٔ بدخواهِ زاویه‌دار با مکتب انقلاب و در دفاع از اساس جریان انقلابی کشور فرمودند این جریان را به #تندروی متهم نکنید، هرگز و هرگز به این معنا نیست که هیچ‌کدام از انقلابی‌ها هیچ‌وقت و در هیچ موردی دچار تندروی نخواهند شد و هیچ‌کس حق ندارد حتی از سر خیرخواهی و اتفاقا با نیت حفظ مکتب انقلاب ـ که البته دشمن آن را تندروی می‌داند ـ به انقلابی‌ها تذکر بدهد. مهم، تعریف تندروی، نیت تذکردهنده و البته ادبیات و لحن تذکر است. کما این‌که خود آقا هم در مواردی از بعضی تندروی‌ها در جریان انقلابی انتقاد کردند: «این را هم عرض بکنیم؛ این حرفی که من امروز زدم و از بعضی از مسئولان و سران کشور گله‌گزاری کردم، موجب نشود که حالا یک عده‌ای راه بیفتند، بنا کنند علیه این و آن شعار دادن؛ نه! بنده با این کار هم مخالفم. این‌که شما یک‌نفر را به‌عنوان ضد ولایت، ضد بصیرت، ضد چه، مشخص کنید، بعد یک عده‌ای راه بیفتند علیه او شعار بدهند، مجلس را به هم بزنند، بنده با این کارها هم مخالفم؛ این را من صریح بگویم. ... بارها به مسئولین و کسانی که می‌توانند جلوی این چیزها را بگیرند، تذکر داده‌ام. آن کسانی که این کارها را می‌کنند، اگر واقعاً حزب‌اللّهی و مؤمنند، خب نکنند. می‌بینید که تشخیص ما این است که این کارها به ضرر کشور است، این کارها به نفع نیست. با احساساتشان راه بیفتند این‌جا، آن‌جا، علیه این شعار بدهند، علیه آن شعار بدهند. این شعاردادن‌ها کاری از پیش نمی‌برد. ... در دوران دفاع مقدس اگر بسیجی‌ها می‌خواستند همین‌طور بروند یک‌جایی، طبق میل خودشان حمله کنند که خب پدر کشور در می‌آمد. نظمی لازم است، انضباطی لازم است، مراعاتی لازم است.» (۹۱/۱۱/۲۸) «از جمله‌ی کارهای مهم، کارهای فرهنگی است. ما خُلل و فُرج فرهنگی زیاد داریم؛ جاهایی که نفوذگاه دشمن است از لحاظ فرهنگی، بسیار است. این را هم مجموعه‌های مسئول دولتی، هم مجموعه‌های گسترده‌ی عظیم مردمی موظّفند که انجام بدهند. آتش‌به‌اختیار به معنی کار فرهنگی خودجوش و تمیز است. آن‌چه ما گفتیم معنایش این است که در تمام کشور، جوان‌ها و صاحبان اندیشه و فکر، صاحبان همّت، خودشان با ابتکار خودشان، کار را ـ کارهای فرهنگی را ـ پیش ببرند، منافذ فرهنگی را بشناسند و در مقابل آن‌ها، کار انجام بدهند. آتش‌به‌اختیار، به‌معنای بی‌قانونی و فحّاشی و طلبکارکردن مدّعیانِ‌ پوچ‌اندیش و مدیون‌کردن جریان انقلابی کشور نیست. نیروهای انقلابی بیش از همه باید مراقب نظم کشور، مراقب آرامش کشور، مراقب عدم سوءاستفاده دشمنان از وضعیّت کشور و مراقب حفظ_قوانین [باشند]. این مراقبت‌ها در درجه‌ی اوّل متوجّه به نیروهای انقلاب است که دلسوزند، علاقه‌مندند و مایلند که کشور به سمت هدف‌های خود حرکت بکند.» (۹۶/۴/۵) خلاصه این‌که: هم تندروی‌خواندن اصل انقلابی‌گری غلط است، هم مدیون‌کردن جبههٔ انقلاب با تندروی‌های واقعی. پس: به‌جای فرافکنی، کمک کنیم ریشهٔ تندروی‌های گاه و بی‌گاه از جبههٔ انقلاب کنده شود. این بهتر است! 🌻 @Smh_Doaei

🔰 خیلی هم خوب؛ اما ... ▪️ پنج نکته دربارۀ بیانات اخیر جناب حجةالاسلام رمضانی عزیز ۱. اگر از ابتداء، با همین زاویۀ دید، با همین ادبیات و با همین صورت‌بندی، سراغ مسئله می‌رفتیم و روی همین شکل و نوع از توصیف، تحلیل و توصیه تمرکز می‌کردیم، حتما بسیاری از دوقطبی‌ها و درگیری‌ها پیش نمی‌آمد و حتما امروز وضعیت بهتری داشتیم. ... متن کامل یادداشت 🌻 @Smh_Doaei

🔰 خیلی هم خوب؛ اما ... ▪️ پنج نکته دربارۀ بیانات اخیر جناب حجةالاسلام رمضانی عزیز ۱. اگر از ابتداء، با همین زاویۀ دید، با همین ادبیات و با همین صورت‌بندی، سراغ مسئله می‌رفتیم و روی همین شکل و نوع از توصیف، تحلیل و توصیه تمرکز می‌کردیم، حتما بسیاری از دوقطبی‌ها و درگیری‌ها پیش نمی‌آمد و حتما امروز وضعیت بهتری داشتیم. ۲. اگر بدانیم و بپذیریم که: علت بسیاری از اختلاف‌نظرها، نه خیانت و خباثت، بلکه فهم متفاوت از مطلوب ولیّ و مصلحت جامعه است، ریشۀ بسیاری از پیشنهادها، نه انحراف یا التقاط، بلکه درک‌های مختلف از واقعیت‌های انسانی و اجتماعی است، پیگیری بعضی از گزینه‌ها، نه به‌معنای زمینه‌سازی برای تحمیل یک تصمیم به ولیّ جامعه، بلکه به‌معنای تلاش برای انجام وظیفه در چارچوب مسئولیت‌ها و اختیارات قانونی است و علی‌رغم واقعی‌بودن و مهم‌بودن خطر نفوذ و خیانت، اکثریت مسئولان، سرباز جبهۀ حق، علاقمند رهبر و باورمند به لزوم اطاعت از او هستند، آن‌وقت: خودبه‌خود زمینۀ بروز خیلی از مشکلات از بین می‌رود؛ از دعوت به اتحاد و انتقاد در عین اعتماد، به خوش‌خیالی، ساده‌اندیشی، راحت‌طلبی و بی‌غیرتی تعبیر نمی‌کنیم؛ به‌جای تمرکز بر افشاگری و مطالبه‌گری، عمدۀ تلاشمان را به تبیین‌های اقناعی دربارۀ عقلانیت مقاومت اختصاص می‌دهیم؛ به‌جای اصرار بر احتمال‌پردازی‌ها، خبربازی‌ها و پازل‌سازی‌های کارآگاه‌گونه، به وظیفۀ اصلی خود، یعنی تقویت معنویت و عقلانیت در جامعه خواهیم پرداخت؛ لااقل در کنار فریادزدن و خط‌ونشان‌کشیدن، کمی هم به اقدامات اقتصادی و اجتماعی لازم برای تداوم جنگ توجه خواهیم کرد؛ و اگر هم می‌خواهیم برای خائن‌ها، دنیاطلب‌ها و ترسوها خط‌ونشان بکشیم، حساب آن‌ها را از حساب عرصۀ عمومی حاکمیت جدا می‌کنیم و این خط‌ونشان را طوری می‌کشیم که مردم نسبت به روندهای رسمی و فرایندهای قانونی کشور دچار سوءتفاهم نشوند؛ و آن‌وقت دیگر اصلا دعوایی شروع نمی‌شود که در ادامه و از قطب مخالف، عده‌ای بخواهند ما را تندرو یا خوارج‌مسلک بخوانند. یعنی: جدای از این‌که باید بدانیم عمدۀ برچسب‌زنی‌ها طرفینی است، نقطۀ آغاز و زمینۀ شکل‌گیری این تقابل غلط را نیز نباید فراموش کنیم. به عبارت دیگر، اگر به ضرورت اتحاد و اعتماد ملتزم باشیم، اگر دست از نیت‌خوانی و احتمال‌محوری برداریم و اگر وحدت اهل ایمان در خیابان را فدای ابهام‌ها و حدس‌ها نکنیم، عمدۀ مشکلات برطرف می‌شوند؛ زیرا خیابان پُرجمعیت، باانگیزه، متحد، یک‌صدا، پی‌گیر و پای‌کار، هرچند به بیان کلیات و خط‌قرمزها اکتفاء کند، هرچند وارد جزئیاتِ تخصصیِ مصداقی نشود، هرچند از برخی امور بی‌خبر باشد و هرچند اساسا بعضی وقت‌ها اشتباه کند، از خیابان ملتهب، عصبی، بدبین و نظم‌ناپذیری که در مواردی جزئیات تخصصی را هم خوب می‌فهمد، اما دائما بر طبل مطالبه می‌کوبد، مؤثرتر و راه‌گشاتر است. خلاصه آن‌که: فهم متفاوت از وظیفه، مصالح جامعه و کیفیت یاری رهبر، با لحاظ آن‌چه عرض شد، نه تنها بد نیست، بلکه برای رشد جبهۀ حق، مفید و حتی ضروری است. اما همین فهم متفاوت، بدون لحاظ آن‌چه عرض شد، می‌تواند به زمینه‌ای برای ایجاد دوقطبی و شکست تبدیل شود؛ همچنان‌که امروز ـ متأسفانه ـ تا حد زیادی به همین وضعیت دچاریم. ۳. به استاد عزیز و ارجمند، جناب حاج‌آقای رمضانی اطمینان می‌دهم که به‌خاطر همین حرف‌ها، حتما توسط بخشی از علاقمندان و دنبال‌کنندگان خود مذمت خواهند شد؛ مذمتی که نشان می‌دهد خطر اختلاف‌افکنی و خودبنیادی، یک خطر جدی و جاری است؛ نه یک خیال خام یا خطر خُرد. پس شاید لازم باشد که به‌جای نفی هرگونه تندروی، اصل وجود این درد را بپذیریم، ریشه‌ها و زمینه‌هایش را بشناسیم و هرکاری می‌توانیم برای درمان آن انجام دهیم. البته روشن است که این نکته، هرگز به‌معنای نفی وقوع خطا در قطب دیگر ماجرا یا بزرگ‌نمایی افراط‌ها برای توجیه تفریط‌ها نیست. ۴. آن‌چه مهم‌تر از این صورت‌بندی‌های نظری و تبیین‌های گفتاری و گفتمانی است، پیگیری‌های عملی، الگوسازی‌های رفتاری و جریان‌سازی‌های اجتماعی است. خیلی وقت‌ها روی کاغذ یا در ضمن سخن، همه‌چیز درست و دقیق است، اما در عینیت جامعه، خیلی خبری از این چیزهای درست و دقیق نیست. ۵. یکی از مشکلات اصلی جبهۀ فکری و فرهنگی انقلاب، مشکلِ «تکثر اجتهادهای انقلابی و تبدیل این اجتهادها به مرجعیت‌های غیرمتشکل و سازمان‌ناپذیر اجتماعی» است؛ این‌که با اندکی اغراق، هیچ‌کس هیچ‌کس را قبول ندارد و این‌که هرکسی توانسته، با استفاده از امکانات حقیقی و مجازی، جمع یا موجی را بر مدار فهم خود ایجاد کرده است؛ غافل از این‌که اگر نتوان کثرت عقائد و سلائق را به یک وحدت فکری و اجرائی برگرداند، هیچ‌گونه پیشرفت و رشدی حاصل نخواهد شد؛ و این آن مسئله‌ای است که باید هرچه سریع‌تر، با همت و اهتمام اعزه‌ای مثل استاد رمضانی حل شود، ان‌شاءالله. 🌻 @Smh_Doaei | سید محمدحسین دعائی

این بخش از مصاحبهٔ اخیر «مارکو روبیو» ـ وزیر امور خارجه ایالات متحده ـ را که بی‌ارتباط با صحبت‌های اخیر حجة‌الاسلام رمضانی هم نیست ببینید تا چندتا نکته عرض کنم. 🌻 @Smh_Doaei

🔰 ۷ نکتهٔ مهم دربارهٔ ۱۰۰ ثانیه از صحبت‌های «مارکو روبیو» یک. «روحانیون شیعۀ تندرو»! منظور روبیو از این گروه، همان «حامیان نظریهٔ ولایت فقیه» و «جریان حوزوی معتقد به اسلام سیاسی» است. همین تصریح ـ به‌تنهایی ـ کافی است برای این‌که بفهمیم دعوای اصلی سر چیست و چگونه می‌توان در این دعوا برنده شد. دو. روبیو می‌گوید نظام سیاسی ایران همیشه دچار شکاف بوده است. بخشی از این شکاف نظری و عملی، نه فقط طبیعی، بلکه لازم و مفید است؛ اما بخشی از آن، قطعا نه. توصیه‌های مکرر و مداوم رهبر شهید انقلاب به حفظ اتحاد، خصوصا در وضعیت تقابل با دشمن بیرونی را در همین فضا باید فهم کرد. سه. این سخنان روبیو نشان می‌دهد که دشمن به شکاف‌های داخلی ایران و حساسیت‌های اجتماعی مرتبط با مسائل مذاکراتی امید بسته است. پس: مسئولان باید با تقویت وحدت حول راهبردهای رهبر انقلاب، هرگونه شکافی در ارتباط با موضوع جنگ را از بین ببرند. مردم و نخبگان هم در عین حفظ هوشیاری، دغدغه‌مندی و میدان‌داری، نباید گسل‌های سیاسی را فعال کرده و به شکاف‌ها یا حساسیت‌ها دامن بزنند. چهار. تصریح روبیو به این‌که در سپهر سیاسی ایران، همه تندرو هستند، بهترین انگیزه برای انسجام ملی است. وقتی دشمن بین ما فرق نمی‌گذارد و همه‌مان را مزاحم خود می‌بیند، پس چرا دعوا؟! اختلاف‌نظر طبیعی است؛ نقّادی یا مطالبه‌گری هم خوب است؛ اما تخریب و تخطئۀ مسئولان، آن هم در میانۀ یک جنگ وجودی، هیچ توجیهی ندارد. پنج. ایدئولوژی ما، همۀ هویت و هدف ماست. به‌قول امام بزرگوار، «تمام مقصد ما، مکتب ماست.» هیچ ترسی هم از برچسبِ «سیاست‌ورزی یا حکمرانی ایدئولوژیک» نداریم. اما چون می‌دانیم که ایدئولوژی، در واقع بهترین راه برای تأمین منافع و مصالح انسان‌هاست و چون می‌بینیم که جز با تبیین و ترویج عقلانیت موجود در کنش‌ها و واکنش‌های ایدئولوژیک نمی‌توان به یک اقناع و اجماع ملی برای تداوم مسیر مقاومت رسید، در کنار شعارهای حماسی و خطابه‌های شورآفرین انقلابی، باید به فکر رفع دغدغه‌های اجتماعی در واقعیت زندگی هم باشیم. عدم باور به سنت‌های الهی جاری در هستی، دنیازدگی و ترس از تقابل سخت با دشمن، خیلی خطرناک است؛ اما غفلت از معادله‌های جاری در عالم ماده، واقعیت‌های ادارۀ جامعه در مقیاس کلان و اقتضائات موفقیت در تقابل‌های دنیایی هم خطاست. بنابراین اگر نگران آیندۀ جنگ هستیم و می‌خواهیم به تداوم دفاع مؤثر و پشیمان‌کننده کمک کنیم، چاره‌ای جز تقویت پیش‌نیازهای معنوی و عقلانی تاب‌آوری و تلاش مؤثر برای حل مسئله‌های معیشتی مردم نداریم؛ همچنان‌که رهبر شهید انقلاب نیز ـ به‌عنوان ایدئولوژیک‌ترین سیاستمدار و سیاسی‌ترین ایدئولوگ تاریخ ایران ـ بیش از یک‌دهه، بر اولویت مسئله اقتصاد در یگانه دولت مقاومت تأکید داشتند. خلاصه این‌که نگاه یا کنش ایدئولوژیک یا حتی آخرالزمانی، به‌خودی‌خود عیب نیست؛ اما بی‌اعتنائی به واقعیت‌های حکمرانی و عینیت‌های اجتماعی قطعا عیب است. شش. البته به این هم حواسمان هست که دشمن روی ضعف‌های اقتصادی ایران و احیانا خرابکاری‌های افراد ترسو و خائن، برای ایجاد خطای محاسباتی در مسئولان و تضعیف ارادهٔ مقاومت در مردم حساب باز کرده و از هیچ تلاشی برای تثبیت انگارهٔ «فروپاشی» و شکل‌گیری تصمیم‌های غلط در بدنۀ کارشناسی کشور فروگذار نمی‌کند. بنابراین در عین تلاش واقع‌بینانه برای حل مسئله‌های اقتصادی و همراهی با حاکمیت برای تدبیر امور، باید مراقب شعبده‌بازی‌های رسانه‌ای، خیانت‌های خباثت‌آلود، روایت‌پردازی‌های دروغین، جوسازی‌ها فرصت‌طلبانه، بزرگنمایی‌ها، بن‌بست‌سازی‌ها و ارجاف‌ها هم باشیم. هفت. روبیو با اشاره به وضعیت ویژۀ رهبر انقلاب در شرائط فعلی و تنش‌های ناشی از این وضعیت، یکی دیگر از امیدها و ترفندهای آمریکا را بر ملا می‌کند. او صراحتا به انگارهٔ «رهبری شکننده» ضریب داده و سعی می‌کند با سوءاستفاده از ملاحظات امنیتی دوران جنگ و محدودیت‌های طبیعی مرتبط با برههٔ انتقال قدرت، از یک‌سو زمینهٔ سوءقصد به جان رهبر انقلاب را فراهم آورد و از سوی دیگر، کارکرد ولایت‌فقیه در جامعه را از بین ببرد. بر همین اساس، باید از هرگونه تحلیل یا کنشی که خواسته یا ناخواسته، تصویری در حاشیه، بی‌خبر، دست‌بسته، ناتوان و غیرمُطاع از رهبری می‌سازد و به تکمیل پازل دشمن کمک می‌کند اجتناب کرد. 🌻 @Smh_Doaei | سید محمدحسین دعائی

⚠️ قدرت تخریب این قبیل توییت‌ها از موشک بیشتر است! ▪️ این فقط یک‌نمونه از موج‌آفرینی‌ها، جوسازی‌ها و روایت‌پردازی‌های رسانه‌ای است که می‌تواند به شکل‌گیری تصمیم‌های غلط در بدنهٔ کارشناسی کشور، ایجاد خطای محاسباتی در مسئولان و تضعیف اراده و انگیزهٔ مقاومت در مردم بینجامد. 🛡 باید جلوی این خط روایی و تحلیلی خطا و خطرناک که هدفی جز تثبیت انگارهٔ «فروپاشی» ندارد، محکم ایستاد و پدافند ذهنی و شناختی مردم را در برابر آن فعال کرد. 🌻 @Smh_Doaei

💡 تو این صوت، به سه‌سؤال پُرتکرار در این روزها جواب دادم: 🔸 آیا در حکومت و جامعۀ اسلامی، امکان تحمیل یک تصمیم به ولیّ جامعه وجود دارد یا خیر؟ 🔸 آیا تحمیل یک تصمیم به ولیّ جامعه، نشان‌دهندۀ ضعف او هست یا خیر؟ 🔸 آیا «اجازه» و «اذن» ولیّ جامعه، الزاما حاکی از «رضایت» او هم هست یا خیر؟ 🙏 یه خرده طولانی شد. با سرعت زیاد گوش بدید خیلی وقت نمی‌گیره. 🌻 @Smh_Doaei

🔰 حتی اگر «خامنه‌ای» نباشد ... 🔖 دو مؤلفۀ اصلی توانمندنی، تاب‌آوری و پایداری جمهوری اسلامی یک. جمهوری اسلامی قائم به مردم است. به همین خاطر، دشمن تلاش می‌کند تا با شایعه‌پراکنی‌ها، کارشکنی‌ها و ناامن‌سازی‌ها، مردم را بترساند، خسته کند، ناامید کند و به دولت بی‌اعتماد کند. ممکن است «خامنه‌ای» نباشد؛ اما جمهوری اسلامی هست؛ چون مردم هستند. این، منطق شکست‌ناپذیری نظام اسلامی است. این، عصارۀ حرف نو انقلاب اسلامی، یعنی مردم‌سالاری دینی است. این، زیرساخت بعثت مردم در حوادث اجتماعی است. این، معنای درست اهمیت مردم در مقایسه با تجهیزات نظامی است. این، فلسفۀ رهبری مردم بعد از شهادت آقاست. و این، همان چیزی است که دشمن نمی‌فهمد و به همین خاطر، مدام شکست می‌خورد. دو. تا موقعی که اصل ولایت فقیه پابرجاست، اسلام و انقلاب اسلامی باقی است. مهم، مقام رهبری است؛ نه شخصی که در این مقام قرار دارد. دشمن با اشخاص مسئله ندارد؛ با اساس ولایت فقیه مسئله دارد؛ چون می‌داند با وجود این اساس، حتی اگر «خامنه‌ای» نباشد، راه به جایی نخواهد بُرد. آن دست ملکوتی‌ای که اصل ولایت فقیه را در قانون اساسی گذاشت، برای همین گذاشت؛ دشمن هم که با این اصل دشمنی می‌کند، برای همین دشمنی می‌کند. بنابراین: تا اصل ولایت فقیه در قانون اساسی هست و تا مردم از بُن دندان به اسلام عقیده دارند، توطئه‌های دشمن هرگز نمی‌توانند بنای جمهوری اسلامی را متزلزل کنند. پس: حفظ و تقویت اصل ولایت فقیه، چه از حیث نظری و چه از حیث قانونی، در کنار حفظ و تقویت باور مردم به اسلام، مهم‌ترین مأموریت ما در راستای حفظ و تقویت جمهوری اسلامی است. 🌻 @Smh_Doaei

🔰 پیش به‌سوی خیابان تراز 🔸 با اعتصام به «کلمۀ توحید» و التزام به «توحید کلمه» ▪️ یک خدا، یک رهبر، یک ملت، یک راه ... رهبر شهید انقلاب: «خدای متعال نصرت را برای ملّت ایران، در ذیل نظام اسلامی و زیر چتر قرآن و اسلام تضمین کرده که ملّت ایران حتماً پیروز خواهد شد.» (۱۴۰۴/۰۴/۲۵) #اتحاد_مقدس 🌻 @Smh_Doaei

✊👌😍 ما حتما پیروزیم ... 🌻 @Smh_Doaei