مثل همیشه بود: آرام و با حوصله... از درِ کلاس وارد شد و آمد روی صندلی‌اش نشست... شروع کرد به پرسیدنِ حال و احوالِ تابستان‌مان که چگونه گذشته‌است!... گرچه روزِ اولی ماسک زده بود و لبخند‌ِ همیشگی‌اش قابل مشاهده نبود ولی آوایِ لبخند مثل نقل و نبات از کلامش بیرون می‌آمد و میشد شیرینیِ کلاس... پس از کمی مکث، نگاهِ معنا دارش را به کلِ کلاس انداخت و گفت: ولی بچه‌ها چه زود گذشت...! شنیدنِ‌ جمله‌اش همانا و آمدنِ سکوت نیز همانا... همگی سوار بر موجِ دریایِ خاطرات شدیم و رفتیم به دو‌سال پیش، کلاس دهم... تک تکِ کلاس‌هایِ ریاضی‌مان را به خاطر آوردیم و با دست کشیدنِ بر آن از گرد و غبارش کم کردیم... سفر به دهم که تمام شد؛ دبیرِ ریاضی‌مان با همان آوای لبخندش گفت: از این به بعد زودتر‌ میگذره...! پ.ن: اولین جلسه از کلاس ریاضیِ دوازدهم ۱۴۰۴/۶/۲۴

لوح‌ و تندیس رو از مسئولین گرفتم‌ و سلامت باشیدها و زنده باشیدها را ردیف کردم به عنوانِ عرضِ تشکر... میخواستم ذوقِ بچه ها را خودم شاهد باشم پس هدف را رسیدن به بچه ها قرار دادم؛ پله هارا تندتند پایین آمدم و به سمتِ سالنِ طبقه‌ی‌ بالا حرکت کردم... به سالن نرسیده بودم که بچه هایِ گروهم سرازیر شدند به طرفِ من... +خانم امامی تبریک میگم بهتون... _خانم امامی خوشحالید نه؟! +خانم امامی... زبانم بند آمده بود... اولین تجربه‌ی‌ رسمیِ مربی‌گری ام به ثمر رسیده بود و من خوشحال بودم به خاطرِ تجربه ای که مهمانِ لیستِ تجربه‌هایم شده‌بود... جشنواره سرود فجر استانِ یزد چهارشنبه ۱۴۰۴/۷/۲

از اونجایی که زندگیم افتاده رو دورِ تکرار و به شدت دارم‌ اذیت میشم، یه سوال... اگه یه روزی زندگی برای شما تکراری تلقی بشه؛ چیکار‌ می‌کنید که از این حالت دربیاد و به قولی حوصله سر بر نباشه؟!... https://daigo.ir/secret/61745714651

سلام سادات جانم شاید روزا تکراری به نظر برسن ولی اینطوری نیستن هر روز خود خدا یه رزقای مادی و معنوی به ادم میده که امروزش بافرداش متفاوته همین خودت امروز داشتی فنون یاد میگرفتی،و فردا باید فلسفه رو بخونی سعی کن از هر لحظه زندگیت لذت ببری!) ___________________ بهترین پیامی که میتونستم بگیرم همین بود:)

تمام این ۱۴ روزِ نبودن؛ زیبایی‌ها، سختی‌ها و دلهره‌هایی را نشانم داد که در ۱۷ سال زندگی‌ام تجربه‌نکرده‌بودم‌شان... :)

اینکه خالی نماندنِ کانال تا کی ادامه داشته باشد؛ همانند ایکسی‌است که همواره در درس ریاضی به دنبالش میگردم و لاکردار همچنان مجهول مانده‌است... :)))

حقیقتا به هنگام خواندن کتاب کارِ منطق؛ حالِ خوبِ روزم دو برابر که چه عرض کنم؛ صدها برابر شد... آخر عجیب قشنگ بود تک تک جملاتِ ناشری که در کنارِ دغدغه‌ی چاپ کتاب‌هایش؛ به چگونگیِ تهیه‌‌ی‌ کتاب نیز اهمیت داده‌ و درخت را با‌ارزش دانسته بود...

که داند به‌جز ذاتِ پروردگار که فردا چه بازی کند روزگار... :)🌱

ولی بعضی آدما میان توی زندگیت که بشن مرهمِ درد‌هات... بشن اون آرامشِ بعد یه عالمه گریه... تبدیل بشن به مسکن و بزنن رو دستِ تمام قرص‌های آرامش‌دهنده... پایِ درد‌ و دل هات بشینن و بشن سنگِ صبورت... ِلذت بخش باشن مثل همون چاییِ گوارایِ به هنگام خستگی... و ما چقدر خوشبختیم بابتِ داشتنِ چنین انسان‌هایِ انسانی... :)