یادِ خدا >>>>>>>>>>>

خارج از تمامیِ بحث و گِلِه ها، صحبت از زادگاه یا به عبارتی سرزمینِ مادری است. سرزمینی که شاهدیم، زیبایی هایش را، سربلندی هایش را، افتخاراتش را. ناجوانمردانه است، فقط نیمه ی خالیِ لیوان را دیدن. یک ایران است و هزاران جانِ فدايي‌اش... به فردوسیِ ایران، باید نازید که بر شاهنامه اش دستی چرخاند و شاهکاری آفرید: چو ایران نباشد تنِ من مباد بدین بوم و بر زنده یک تن مباد... ✍️سادات

بسی زیبایی>>>>>>

چه بی خیال نشستیم، نه کوششی نه وفایی! فقط نشسته و گفتیم: «خدا کند که بیایی!» ____________ شاعر:صابر خراسانی __________ با نوای: سادات

تحفه ای نثارِ راهِ آقا جانمان :)

_آرزویت در این شبِ میلاد؟ + به امید روزی که روایتِ آمدنش را با همین کلماتِ ناکافی، بنویسم .

هر روز به امید رسیدنِ روزی که دیگر آرزوی تعطیلی نداشته باشم، زندگی میکنم. ولی چه کنم که با گذشت روزها، باز هم همان آش است و همان کاسه 🙂

تمام حواسم را جمع کردم تا به هنگام فی البداهه صحبت کردن، بدون سوتی در اوج خداحافظی کنم . ولی انگار زبان و کلماتِ در ذهنم خنده ی شومی به خواسته ام زدند و هنگامِ معرفی دبیرستانمان، دَبِرستان را همانند انار ترش بر پیشانی ام کوباندند. درد داشت ولی خب موجباتِ شادی دوستانمان با خندیدن، فراهم شد... پ.ن : مجریِ شادیِ مردم باشید، نه مجریِ صحنه :) (ستادِ دلگرمی به تمام سوتی دهندگان😁)

تصویرِ تک تکشان را، با یک موزیک ملایم در ذهنم پلی میکنم . خوب و بدشان را همزمان میبینم و به زمان و وقت پیدا کردنشان فکر میکنم. در میان عکس ها و فیلم هایشان به دنبال نقطه ی شروع میگردم . نقطه ی شروعِ محبت ها و غمگینی ها، شیرینی ها و تلخی ها... هرچه زیر و رو میکنم ، نیست. آن را گم کرده ام... انگاری کمی خاک رویِ آن نقطه نشسته و از بین خرت و پرت های حافظه ام قابل یافتن نیست . گویا خیلی خیلی کهنه است . بگذریم... هرچه بود و هرچه هست، حال با فکر کردن به آنهاست که لبخندم جاری می‌شود... ادامه: رفیق هامون سلامت باشن !👌🏻❤️‍🩹