دلم را هیچکس مانند او دیگر نخواهد برد.. . خودش هم خوب می داند کسی با او برابر نیست (( :

من کلا الان اینجوریم که: خب تابستون قراره بترکوووونم‌ و کلی هنر یاد بگیرم و فلان. حالا تابستون:

داشتم به این فکر می کردم چقدر امسال قراره سخت تموم شه. افرادی که سه سال باهم خاطره ساختیم، سه سال باهم خندیدیم، شوخی کردیم گاهی هم دلگیر شدیم؛ اما همه این ها گذشت و قراره تموم شه. دو ماه دیگه با لبخند های پهن روی صورت و اشک هایی که گوله گوله میریزن‌ پایین، همدیگه رو بغل میکنیم و خداحافظی می کنیم، اما قطعا این پایانِ داستانِ ما نیست نه؟

شبادلتنگ‌کسایی‌میشیم‌که‌روزابرا فراموش‌کردنشون‌جون‌کندیم...

وای اینکه خیلی یهویی‌ مضطرب میشم به شدت رو مخه‌ و درک نشدنی.

از آدمایی که همیشه غمگینن و یه ابر بارونی و خاکستری دورشونه فراری‌م. درسته که غم به اندازه لازمه و خوبه ولی باور کن دنیا گورباباش‌تر از اونیِ که بخوای همیشه ناراحت باشی. رها کن بره بابا.

گاهی عمر تلف می شود، به پای یک احساس.. . !

نه میلی به پرواز دارم، نه ترسی از سقوط.

شبتون‌ خوش، غمتونم بخیر.