جدیدا خیلی دارم تلاش میکنم که بدون توقع از دیگران بهشون محبت کنم . میدونی ینی چی ؟ یه اخلاق بدی که دارم اینه که مثلا وقتی به یکی محبت میکنم یا حالا چه میدونم مثلا حواسم هست بهش توقع دارم اون هم اون رفتارو داشته باشه باهام . ینی ناخودآگاهه ها کاملا اینجوریه که قلبم میگه اگر تو خوب بودی اونم باید خوب باشه . در صورتی که خب اشتباهه و باید بی منت باشه محبتامون . به خاطر همین من واقعا مدت هاست که دارم تمرین میکنم ولی وای خیلی سخته ینی تسمستشخضتشحضتخی

خیلی تمرین خوبیه.

منم همینطور.. توقع داشتن انتظار میاره، آدم اذیت میشه، هی با خودش میگه من اینجوری بودم من فلان کردم یعنی منو ندید؟ پس چرا اون اینجوری نکرد؟ کل دغدغه آدم میره این سمت. خلاصه که بی منت عشق بورزید آره.

دیگه نمیخوام تظاهر کنم که قوی‌م.

ای خوش آن دَم که پریشان به پریشان برسد.

پیله ات را بگشا، تو به اندازه پروانه شدن زیبایی! - سهراب سپهری

اشرف مخلوقات وقتی نمی‌تونه کنار عزیز‌ترین‌ش باشه و حال‌ش رو خوب کنه به چه درد میخوره؟

بدبختی اینجاست که .. شد شد ، نشد حتی نمیتونم برم کربلا:)

دلم میخواد یه کاغذ بگیرم بنویسم روش "ایها‌الناس به خدا من هم آدمم، قلب دارم، سنگ نیست که" بعد بزنم رو پیشونی‌م.

وَلا تَحسَبَنَّ الَّذينَ قُتِلوا في سَبيلِ اللَّهِ أَمواتًا بَل أَحياءٌ عِندَ رَبِّهِم يُرزَقونَ..

دیدی رفتاری که اشتباهی ازت سر میزنه، بعدش چقدر درونت دردش میاد؟ دقیقا همون.