آبی رنگِ آرامش
آبی رنگِ دریاهاست
آبی رنگِ تنهایی
آبی رنگِ رویاهاست..
خانۀانتهایخیابان۲۴۵؛
حس و حالِ این عکس ها روحم رو آروم میکنه. منو میبره به چندین سال قبل.. وقتی هفت هشت سالم بود و بیشتر وقتم رو خونهی عزیزجوناینها میگذروندم.
آبدوغخیار تو تابستون و اوج گرما زیرِ باد پنکه سقفی و روی فرش های نقش دارِ قرمز رنگِ پذیرایی.
هوا خوبه، باد خنکی میزنه، آهنگ گذاشتم و آروم تو هندزفری میخونه، آبلیموعسلی که تو دستمه رو هم میزنم تا عسلش تو آب جوش قشنگ حل شه، شایدم فقط دارم حواسم رو از افکار منفی پرت میکنم.
کاش میشد مثلا یه عکس بذارم الان از بین الحرمین و زیرش بنویسم نائبالزیارهی همتونم. ( :