حس و حالِ این عکس ها روحم رو آروم می‌کنه. من‌و می‌بره به چندین سال قبل.‌. وقتی هفت‌ هشت سالم بود و بیشتر وقتم‌ رو خونه‌ی عزیزجون‌این‌ها می‌گذروندم. آبدوغ‌خیار تو تابستون و اوج گرما زیرِ باد پنکه‌ سقفی‌ و روی فرش های نقش دارِ قرمز رنگِ پذیرایی.

هوا خوبه، باد خنکی می‌زنه، آهنگ گذاشتم و آروم تو هندزفری می‌خونه، آبلیمو‌عسلی که تو دستمه رو هم می‌زنم تا عسلش تو آب جوش قشنگ حل شه، شایدم فقط دارم حواسم رو از افکار منفی پرت می‌کنم.

خب بسم الله رحمان رحیم اینجا رو راه نندازیم؟

کاش می‌شد مثلا یه عکس بذارم الان از بین الحرمین و زیرش بنویسم نائب‌الزیاره‌ی همتون‌م. ( :

خوشا دردی که درمانش تو باشی.

ای دل غم‌گین و لب های خندان.. هارداسان..

صدبارم‌ گوشش کنم کمه انقدر که قشنگه.

_

گفتند عکسی با دولت نداشت اما یک ملت با او عکس یادگاری داشتند!