غروب احساسات من از جنون عشق تو عاقل شدم از بیمِ زخم فردای تو، قاتل شدم یارا، اگرچه جان مرا با نگاه بردی من از برای حفظ تو، تنها شدم حساس بودم آن‌قدر به اشک گوشه‌ی چشمت کز دیدن غمت، خود در آتش شدم دیدم که عشق بین ما به تو آسیب می‌رساند از خویش کندم و به فراق مایل شدم تو دست و پا زدی به تمنا، به گریه، اما من سخت‌تر زِ سنگ، به ناچار شدم در سینه‌ام قیامت و بیرون سکوت محض من در هجوم بغض، اسیر جنون شدم گفتی بمان؛ نماندم و دنیا مرا شکست من از برای زنده ماندنت، عاقل شدم رفتم نه از نبود شوق و دلبستگی رفتم چو عاشقت بودم و ویران شدم اکنون اگرچه دوری ما حکمِ آخر است این زخم حکایت دل مجنون من است

خوشحال میشم نظرتون رو راجبش بخونم..

ای بابا..

یه سری از پیاما رو همونجا جواب میدم.

اسمم وقتی از دهان او خارج میشد رنگ و بوی دیگری داشت.

عزیز من! من فقط وقتی مواظب خودم بودم که تو بهم می‌گفتی مواظب خودت باش.

کاش می‌تونستم بوی خاک نم خورده رو ویس بگیرم..

دقیقا همونجا که میگه خود من با خود من در خود من میجنگد..!

گریه های احمقانه + فکر های احمقانه + بی‌خوابی = سردرد سگی + تپش قلب + نگرانی و دلشوره مزخرف

دارید تبدیلم میکنید به آدمی که دوست ندارم باشم.