_ ꜰᴜᴄᴋɪɴɢ ᴍᴏᴏᴅ¹ .

تنها چیزی که در این مدت به وضوح فهمیدم این است که هیچ‌گاه نباید زخم‌هایم را به کسی نشان دهم. چرا باید نشان دهم؟ برای آن که یا از آن علیه من استفاده می‌شود یا این که حس می‌کنم هیچ‌کس توان درک آن را ندارد و این خود، از هر شکنجه‌ای بدتر است. واقعیت تلخ دیگری که در طول این سال‌ها آموخته‌ام این است که من نیازی به درمان این زخم‌ها ندارم. خودم به‌خوبی می‌دانم چطور باید با آنها زندگی کنم، و اگر به راستی به آن فکر کنم، همین که هنوز زنده‌ام، خود گواهی است بر این که با همه دردهایم توانسته‌ام مسیر خود را بگذرانم. گاهی اوقات، در میان جمع، این احساس به من دست می‌دهد که تنها باید همان بخشی از خود را نشان دهم که شاد و نیرومند است، زیرا درد در برابر چشم دیگران، تنها به شرمندگی بیشتر می‌انجامد. زیرا، آخرش این خودم هستم که به خود می‌گویم: چقدر احمق بودی که حتی یک لحظه از این درد، برون از خودت بیرون آمد. - در‌بین‌شیارهای‌مغزم/تلگرام

_ ꜰᴜᴄᴋɪɴɢ ᴍᴏᴏᴅ² .

_ ꜰᴜᴄᴋɪɴɢ ᴍᴏᴏᴅ³ .