می بندم این دو چشم پر آتش را تا ننگرد درون دو چشمانش تا داغ و پر تپش نشود قلبم از شعلهٔ نگاه پریشانی می‌بندم این دو چشم پر آتش را تا بگذرم ز وادی رسوایی تا قلب خاموشم نکشد فریاد رو می‌کنم به خلوت و تنهایی ای رهروان خسته چه می جویید در این غروب سرد از احوالش او شعله رمیده خورشید است بیهوده می‌دوید به دنبالش

برای ″ @myownn ″

۲۱۷

″یادگار″

بر او ببخشائید بر او که در سراسر تابوتش جریان سرخ ماه گذر دارد و عطرهای منقلب شب خواب هزار ساله ی اندامش را آشفته می کنند بر او ببخشائید بر او که از درون متلاشیست اما هنوز پوست چشمانش از تصور ذرات نور میسوزد و گیسوان بیهده‌اش نومیدوار از نفوذ نفسهای عشق می لرزند ای ساکنان سرزمین سادهی خوشبختی ای همدمان پنجره های گشوده در باران بر او ببخشائید بر او ببخشائید زیرا که مسحور است زیرا که ریشه های هستی بارآور شما در خاکهای غربت او نقب می زنند و قلب زود باور او را با ضربه های موذی حسرت در کنج سینه اش متورم می سازند.

برای ″ https://eitaa.com/ries17 ″

۲۱۱

″نجوا″