تا حالا دندون پزشکی رفتین؟! اول دکتر چند تا سوزن میزنه تو لثه تون بعد اون مته رو میگیره دستش... بعضی وقتا از شدت درد دسته های صندلی رو محکم فشار میدیم و اشک تو چشمامون جمع میشه. چرا نمیزنین توگوشش؟! این همه درد رو تحمل کردید؛ این همه مته و امپول و انبرو... خوب اعتراض کنید بهش چرا اعتراض نمی کنید؟! تازه کلی هم ازش تشکر میکنیم و میخوایم بیایم بیرون می گیم آقای دکتر ببخشید وقت بعدی کی هستش؟! نمی خوای خدا رو اندازه یه دندون پزشک قبول داشته باشی؟ به دکتر اعتراض نمی کنیم چون میدونیم این درد فلسفه داره و منجر به بهبود میشه میدونیم یه حکمتی داره. خوب خدا هم حكيمه وقتی درد و رنجی رو تو زندگی ما فرستاد ازش تشکر کنیم. بگیم نوبت بعدی کی هستش؟!

وقتی ازت می پرسم "چطوری؟" یعنی برای من از لحظه هایی که تنها می شی بگو. از موقعی که می ری تو رخت خوابت و سیاهی شب دورتو می‌گیره. از قطره اشک هایی که مطمئنن کسی اونجا نیست تا ریختنشون رو ببینه. از فکر های تیره و تارت و هرچی که باعث شده از ته دل نتونی بخندی. برای من از حقیقت بگو ، وگرنه "خوبم" و زهرمار‌.

عجب حلوای قندی تو:) کاش هیچوقت از هم جدا نشن

تو قند روز های تلخ منی:)

:)

زندگی تو توی نمره هایی که می گیری خلاصه نمی شه، توی درسای محدودی که جلوی روت هست، آزمونا و امتحانا خلاصه نمی شه؛ پس اگه خراب کردی چون حوصله ی درس خوندن نداشتی یا نفهمیدی یا وقت برات کم اومد یا علاقه نداشتی یا بدشانسی آوردی خم به ابروت نیارو و غصه نخور. چندسال دیگه این عددا حتی یادت نمی آد. توام مثل همه ی آدمای توی این دنیا یه استعداد پنهان داری که دیر یا زود کشفش می کنی و سبز می شی. خودتو با معیارایی که بقیه تعیین کردن یا جلوی روت گذاشتن، با کتابای محدودی که حتی یه هزارم دنیا ام تشکیل نمی دن نسنج. موفقیتو توی این چیزا خلاصه نکن و حرفای کلیشه ای بقیه رو گوش نده. دیر یا زود رشد می کنی و توی زمینه ی خودت بر اساس معیارای خودت و با علاقه و استعداد و تلاش خودت موفق می شی. شک نداشته باش:)

و تَنت وطنم .

تو

در

میان

همه‌ی

چیز‌های