وقتی ازت می پرسم "چطوری؟" یعنی برای من از لحظه هایی که تنها می شی بگو. از موقعی که می ری تو رخت خوابت و سیاهی شب دورتو می‌گیره. از قطره اشک هایی که مطمئنن کسی اونجا نیست تا ریختنشون رو ببینه. از فکر های تیره و تارت و هرچی که باعث شده از ته دل نتونی بخندی. برای من از حقیقت بگو ، وگرنه "خوبم" و زهرمار‌.

عجب حلوای قندی تو:) کاش هیچوقت از هم جدا نشن

تو قند روز های تلخ منی:)

:)

زندگی تو توی نمره هایی که می گیری خلاصه نمی شه، توی درسای محدودی که جلوی روت هست، آزمونا و امتحانا خلاصه نمی شه؛ پس اگه خراب کردی چون حوصله ی درس خوندن نداشتی یا نفهمیدی یا وقت برات کم اومد یا علاقه نداشتی یا بدشانسی آوردی خم به ابروت نیارو و غصه نخور. چندسال دیگه این عددا حتی یادت نمی آد. توام مثل همه ی آدمای توی این دنیا یه استعداد پنهان داری که دیر یا زود کشفش می کنی و سبز می شی. خودتو با معیارایی که بقیه تعیین کردن یا جلوی روت گذاشتن، با کتابای محدودی که حتی یه هزارم دنیا ام تشکیل نمی دن نسنج. موفقیتو توی این چیزا خلاصه نکن و حرفای کلیشه ای بقیه رو گوش نده. دیر یا زود رشد می کنی و توی زمینه ی خودت بر اساس معیارای خودت و با علاقه و استعداد و تلاش خودت موفق می شی. شک نداشته باش:)

و تَنت وطنم .

تو

در

میان

همه‌ی

چیز‌های

تلخ