امروز یه نفر برگشت بهم گفت:
تو جزوِ اون دسته آدمایی هستی که
وقتی هستی، نیستی. ولی وقتی نیستی، هستی
گفتم: ینی چی!؟
گفت: وقتی هستی، انقد فکرِ دغدغههای آدمی که حضورِ خودت گم میشه لای همه چی!
نمیذاری آب تو دلِ آدم تکون بخوره
حواست به همه چی هست جز خودت، و نمیذاری حواسِ کسی به تو باشه.
دغدغههاتو نمیدی دست مردم. ولی دغدغههای آدمو دست میگیری
وقتی آدم ازت فاصله میگیره، تازه جای خالیِ بودنت حس میشه
انقد قوی حس میشه که آدم طاقت نمیاره نبودنتو