او نگفت دوستم ندارد؛
فقط در میانهی طوفان رهایم کرد؛
در حالی که تمام روزهای آفتابیم را،
کنارش مانده بودم.
متاسفانه از یه جایی به بعد باید این حقیقت رو بپذیریم که “آدما حق انتخاب دارن” و شما ممکنه حتی انتخاب اول عزیزترینهاتون نباشین.
جایی راجع به سکوت میخوندم که
میگفت:
"سکوت، انتهای محبت ما به کسی است
که از او خشمی در خویشتن داریم،
اما توان از دست دادنش را نه...
اگر کتکم زده بود، میتوانستم ببخشم،
اما اینکه بدجور “نادیدهام” گرفت،
دیگر قابل بخشش نبود.