دیروز‌‌سوار‌یه‌اسنپی‌شدم‌ ، به‌محض ‌نشستن‌تو‌ماشینش‌این‌آهنگ‌پلی‌شد‌ ..‌ دلم‌میخواست‌بگم‌ ؛ مرررد‌این‌‌اهنگا ‌چیه‌‌میزاری‌ ، دم‌صبحی‌آدمُ‌تا‌مرز ‌جنونُ‌دلتنگی‌میبره‌ هیچی‌دیگه‌ ؛ غم‌عالم‌نشست رو‌‌قلب‌ِ‌مبارک‌ *ضمنِ‌یادآوریِ‌خاطرات

:)))))))))))))))))))))))))))))))

خنده‌ت‌ ؛ دردامُ‌آب‌کرد‌ ..

- من‌فقط‌دوست‌داشتم ،

محبوبم‌‌ ؛ حالا‌که‌نمیای‌دمِ‌کوچه‌مونُ‌ به‌انتظارم‌نمیشینی‌ ؛ حالا‌که‌‌قایمکی ‌از‌باجه‌تلفن‌زنگ‌نمیزنی‌خونمون‌تا‌ صدامو‌بشنوی ، حالا‌که‌‌نامه‌‌یِ‌مُهر‌و‌موم‌شده ‌‌نمیندازی‌تو‌حیاط‌خونمون‌ حالا‌که‌‌‌‌‌بهم‌ایمیل‌نمیزنی‌ ؛ حالا‌که‌‌‌‌‌برام ‌آهنگ‌نمیخونی‌‌ ؛ حالا‌که‌شعر‌نمیخونی ؛‌ حالا‌که‌عرضه‌نداری‌بیای‌خواستگاریم‌ میمیری‌‌‌یه‌پیام‌‌بهم‌بدیُ‌بگی‌دوسم‌داری؟

- او‌‌‌ ، قند‌روزهایِ‌تلخ‌من‌است(:

گاهی‌اوقات‌یه‌افرادی‌وارد‌زندگیِ‌آدم ‌میشن‌که‌‌دقیقا‌از‌بدوِ ، ورودشون‌با‌خودشون‌ نور‌‌ ؛ مهربونی‌ ؛ دلگرمی‌ ؛ لبخند ، امید ؛ امید‌و‌امید‌میارن‌ دقیقا‌مثل‌تو‌! تویی‌که‌‌وقتی‌داخل‌سروش‌‌‌ ، تو‌تبادلات‌حنیفا‌ برای‌اولین‌بار‌روی‌پیامم‌ریپ‌زدیُ‌گفتی‌ ؛ بعد‌از‌ من‌تمام‌مسئولیت‌ها‌گردن‌سادات‌خانومه‌ُ‌ حرفش‌حرف‌منه .. وارد‌قلبم‌شدی [ بگذریم‌که‌از‌همون‌اول‌حس‌دیکتاتوری‌عجیبی‌تو‌وجودت‌بود‌وُ‌‌اقتدارت‌‌مارو‌کشته‌بود ] روزا‌گذشت‌ ؛ من‌وارد‌ساندیس‌خورا‌شدم‌ با‌تو‌آشنا‌شدم‌ ؛ با‌‌ترنج‌ ترنجی‌که‌حالا‌بیشتر‌از‌ترشی‌‌شده‌بود ‌شیرینی‌روزای‌من‌‌ بزرگ‌شدی‌ ؛ قد‌کشیدی‌جلوی‌چشام‌ کیف‌میکردم‌وقتی‌میدیدم‌اعماق‌دل‌داره‌با‌دستای‌تو‌روزبه‌روزبز‌رگتر‌میشه گذشت‌ ، وارد‌ایتا‌که‌شدم‌‌ شدی‌مانا‌ ، مانایی‌که‌بهتر‌از هر‌کسی‌میشناختمش‌‌ ، بازهم‌گذشت‌ روزی‌که‌عکس‌‌شناسنامه‌تُ‌فرستادی‌پیویم‌یادته؟ انقدر‌رفته‌بودم‌رو‌مخت‌که‌اعصابت‌خورد‌شدوُ‌به‌قولی‌زدی‌زیر‌میز‌ گفتی‌بابا‌کچلم‌کردی‌ ، بیا‌اینم‌عکس‌شناسنامه‌م از‌اون‌روز‌ ، شدی‌مهنا‌ ، گذشت‌ ..‌ یه‌شب‌که‌داشتیم‌حرف‌میزدیمُ‌‌‌سفره‌یِ‌غیبتُ‌غر‌زدن‌پهن‌بود‌ گفتی‌‌ " همیشه‌دلم‌میخواست‌ یه‌داداش‌بزرگتر‌داشته‌باشم‌ ، لعنت ‌به‌این‌زندگی " منم‌که‌‌‌داشتم‌به‌غرغرات‌میخندیدم‌گفتم‌ بیا‌خودم‌میشم‌داداشت‌ و‌از‌اون‌شب‌ ؛ من‌شدم‌داداش‌مهدیِ‌تو‌ و‌تو‌شدی‌آبجیِ‌‌یکی‌یه‌دونه‌یِ‌ما‌ ؛ که‌هر‌شب‌با‌غرغراش‌‌میخوابیم‌و‌هر‌صبح‌ با‌‌جیغ‌جیغای‌توی‌ویسش‌بلند‌میشیم‌ نیمه‌شعبان‌پارسالُ‌یادته؟ چقدر‌دوندگی‌کردیم‌تا‌همدیگه‌رو‌‌تویِ جمکران‌ببینیم‌ از‌صبح‌زود‌رفتم‌‌‌اونجا‌ ، پامو‌کردم‌تو‌یه ‌کفش‌که‌نه‌آقا‌نمیشه‌ من‌تا‌این‌آبجی‌خانومِ‌لوسمُ‌نبینم‌ول‌کنِ‌ماجرا‌نیستم زنگ‌پشت‌زنگ‌ ؛ زیر‌بارون‌‌کل‌جمکرانُ‌ گشتم‌ ؛ اما‌نه‌آنتنی‌بود‌برای‌‌برقراری‌ارتباط‌ ؛ نه‌راهی‌برای‌پیدا‌کردنت اون‌روز‌همه‌رو‌به‌خط‌کردم‌ُ‌تا‌ساعت‌۱‌ جمکران‌موندم‌ ؛ تا‌شاید‌آنتن‌وصل‌بشه‌ اما‌نشد‌ ؛ وقتی‌برگشتیم‌خونه‌ دیدم‌پیام‌دادی‌که‌ ؛ خیلی‌گشتم‌ پیدات‌نکردم‌ داریم‌برمیگردیم اون‌روز‌تا‌خود‌صبح‌غمم‌گین‌بود‌ اما‌خب‌ ، فرداش‌‌پیامت‌که‌ [ ناراحت‌نباش‌مهدی‌‌ ؛ شاید‌حکمتی‌بوده‌ ] همه‌رو‌شست‌برد‌ .. من‌ ؛ دیدم‌زمین‌خوردنتو‌ ؛ اشکات ‌توی‌ویس‌ ، دستای‌لرزونت‌وقتی ‌میخواستی‌‌موهاتواز‌روی‌چشات‌بزنی‌ کنار‌‌ چه‌شبایی‌که‌تا‌‌دم‌اذانِ‌صبح‌‌حرف‌زدی‌و‌ شنیدم‌ ؛ حرف‌زدم‌و‌شنیدی‌ چه‌وقتایی‌که‌شدی‌‌لبخندِ‌گوشه‌یِ‌لبم تو‌جلویِ‌چشایِ‌خودم‌قد‌کشیدی‌ ؛ دیدم‌بزرگ‌شدنتُ‌ ؛ اشکاتُ‌ ؛ لبخنداتُ همه‌ی‌اینارو‌گفتم‌که‌برسم‌به‌اینجا عشقِ‌داداش‌ ؛ خوش‌صدا‌ترینُ‌خوشگلترین‌آبجیِ‌دنیا‌ پایه‌یِ‌غیبتایِ‌روزانه‌ُ‌ ؛ لبخندِ‌وسطِ‌غمایِ‌شبونه تولدت‌مبارکم(: [ خواستم‌بگم‌ ، داری‌پیر‌میشی‌‌ ؛ داری ‌پیر‌میشیُ‌خبر‌نداری*‌ ، اما‌تو‌با‌موهایِ‌ سفیدُ‌دندونایِ‌ریخته‌‌بازم‌آبجی‌ِ‌لوسِ‌منی‌ ]

امروز‌جمعه‌ست؟‌ اخه‌غروبش‌خیلی‌دلگیره‌ ؛ اوه‌یادم‌نبود‌ چهارشنبه‌ها‌ازجمعه‌هاهم‌غم‌انگیز‌تره‌ ..

ما‌خودمان‌شرحِ‌غمیم‌ ..

اوس‌کریم‌ ! حواست‌بهمون‌‌باشه ، ما‌داریم‌وسطِ‌ این‌همه‌فشار‌ ؛ تبدیل‌به‌بستنیِ‌عجیب‌الخلقه‌یِ‌خرسیِ‌ له‌شده‌میشیم‌ ..