- از‌لحاظِ‌زیبایی‌هایِ‌خونه‌خانجون‌.

بیاید باهم آیت‌الکرسی بخونیم که ایرانمون این دفعه هم ببره. 🪄

دمِ‌غیرتتون‌گرم‌مردایِ‌مرد‌ ؛ یادمون‌نره‌ این‌بچه‌ها‌همونایی‌هستن‌که‌‌با‌ تلاششون‌بعد‌از‌۲۳‌سال‌تا‌اینجا‌اومدن همونایی‌که‌بعد‌از‌بازی‌با‌ژاپن‌‌‌بیشتر‌از‌ قبل‌عزیز‌ملت‌شدن‌ ؛ قرار‌نیست‌بخاطر‌ یه‌بازی‌و‌یه‌باخت‌ ؛ تمام‌زحمات‌و‌ تلاش‌و‌دوندگی‌هاشونُ‌نادیده‌بگیریمُ‌ بکوبیمشون‌زمین‌. باید‌کنارشون‌باشیم‌ ؛ نه‌اینکه ‌مقابلشون‌‌بایستیم‌ حالا‌باید‌‌‌دستشونُ‌بگیریمُ‌بلندشون ‌کنیم‌ نه‌اینکه‌بیشتر‌به‌زمین‌‌بزنیمشون به‌قولی : گر‌بر‌سر‌نفس‌خود‌امیری‌ ، مردی‌ بر‌کور‌و‌کر‌ ، ار‌نکته‌نگیری‌ ، مردی‌ مردی‌نبوَد‌فتاده‌‌را‌پای‌زدن‌ گر‌دست‌فتاده‌ای‌بگیری‌ ، مردی!

این‌حجم‌ناکافی‌بودنم‌برای ‌اطرافیان‌ ؛ عجیبه.

تماس‌تصویری‌‌باهام‌گرفت‌ ؛ با‌دیدن‌اسمش‌رویِ‌صفحه‌گوشی‌‌‌ استرس‌گرفتم‌ راستش‌دستُ‌پامُ‌گم‌کرده‌بودم‌ ؛ این‌وقت‌شب؟‌ اون؟‌ تماس‌تصویری؟‌ با‌‌ترس‌‌‌‌دکمه‌برقراریُ‌لمس‌کردم‌‌ صداش‌پیچید‌تویِ‌گوشی‌ : سلام‌نرگس‌‌ ، خوبه‌حالت؟‌ من‌نجفم‌ ؛ قولُ‌قرارمونُ‌یادم‌نرفته‌آ‌ میدونم‌قرار‌بود‌باهم‌بیایم‌ ؛ اما‌ببخشید‌ همه‌چی‌خیلی‌یهویی‌شد‌‌ ولش‌کن‌مفصله‌داستانش‌ ؛ دوربینُ‌ میگیرم‌سمت‌گنبد‌ ؛ این‌تو‌این‌بابا‌علی‌.‌ هنگ‌کرده‌بودم‌ ؛ نه‌اینکه‌خوشحال‌نباشم‌آ‌ ، نه‌ فقط‌مغزم‌هندل‌نمیکرد‌ ؛ نمیدونستم‌ باید‌ازش‌دلخور‌باشم‌که‌زد‌زیر‌قرارمون‌ یا‌خوشحال‌باشم‌. ینی‌الان‌‌من‌میتونستم‌‌گنبد‌بابا‌علیُ‌ ببینم؟‌ میتونستم‌باهاش‌حرف‌بزنم‌؟‌‌ و‌بعله‌ ؛ یک‌ساعتِ‌تمام‌ دوربین‌گوشی‌به‌سمت‌‌گنبد‌بود‌ ، و‌من ‌یک‌ساعت‌مهمونِ‌نجف‌شدم. چی‌میخواستم‌ ، بهتر‌از‌این‌؟‌ قول‌گرفتم‌ازش‌ ؛ که‌سفر ‌بعدی‌دوتایی‌بریم‌ و‌نهایتا‌‌قرار‌شد‌که‌جای‌من‌نفس‌بکشه‌ تویِ‌هوایِ‌بهشتیِ‌نجف‌ ..