من‌خودم‌را‌گم‌کرده‌ام‌‌ ؛ شاید‌در‌میانِ‌ نُت‌هایِ‌این‌موسیقی‌ِبی‌کلام‌ آری‌ ؛ آنجا‌که‌تورا‌‌یافتم‌‌دیگر‌خودم‌نبودم‌. باید‌بشنوی‌مرا ، من‌غرق‌شدم‌در‌نُت‌به‌نُتِ‌این‌نوا‌ . .

جز تو تمامِ جهان از حوصله‌ی من خارج است .

بادکنکِ‌رویاهایمان‌را‌باد‌کردیم‌ ؛ اما‌سوزنِ‌‌حقیقت‌‌آمدوُ‌به‌یکباره‌‌آن‌را‌ترکاند‌.

غمگین‌نبودم‌ ، اما‌حوصله‌یِ‌زندگی‌را‌ نیز‌نداشتم ، خوابی‌میخواستم‌عمیق‌‌ ، طولانی‌و‌بدون‌بیداری‌؛ من‌فقط‌خسته‌بودم‌.

دیگر‌به‌غربت‌چشم‌هایت‌خو‌کرده‌ام‌و‌به‌ دردهای‌باد‌کرده‌ی‌ِروحم‌که‌از‌قاب‌تنم ‌بیرون‌زده‌اند. با‌توام‌بی‌حضورِ‌تو بی‌منی‌با‌حضور‌من می‌بینی‌تا‌کجا‌به‌انتظار‌وفادار‌ماندم‌تا‌ دلِ‌نازک‌پروانه‌نشکند. همه‌یِ‌سهم‌من‌از‌خوددلی‌بودکه‌به‌تو‌ دادم‌و‌هرشب‌بغض‌گلویت‌را‌درتابوت ‌سیاهی‌که‌برایم‌ساخته‌بودی‌گریستم‌و ‌تو‌هرگزندانستی‌که‌زخم‌هایت ، زخم‌هایِ‌مکررم‌بودند. - حسینِ‌پناهی -

عصرِ‌جمعه‌‌باید‌خوابید‌ ؛ فقط‌‌خوابه‌که‌ این‌حجم‌‌از‌غمُ‌خنثی‌میکنه.

بخواب‌عزیزِ‌من‌ ، بخواب‌ در‌این‌حوالی‌کسی‌منتظرِ‌تو‌نیست‌ . ‌.

شدت‌لجبازیم‌اونجایی‌مشخص‌میشه‌ که‌‌اگر‌بیخیال‌چیزی‌ ، یا‌کسی‌بشم‌ دیگه‌امکان‌نداره‌بهش‌اهمیت‌بدم‌ از‌این‌بابت‌متاسفم‌‌عزیزم‌.

هرچه‌درونگراتروساکت‌ترمی‌شدم ، عضلاتم‌مثل‌فولاد‌سخت‌تر‌می‌شدند . خیلی‌سخت‌تلاش‌کردم‌که‌جلوی‌بروز احساساتم‌را‌بگیرم‌بنابراین‌هیچ‌کس‌ذره‌یی درموردآن‌چه‌فکرمی‌کردم‌نمی‌دانستند . خیلی‌زودوارددنیای‌خشن‌آدم‌بزرگ‌هاشدم وفهمیدم‌اگربخواهم‌زنده‌بمانم‌بایدازهمه قوی‌ترشوم . کافکا درکرانه/هاروکی موراکامی

- عتیقه‌هایِ‌خاک‌خورده‌یِ‌ته‌گالری -