قَٰتِلُوهُمْ يُعَذِّبْهُمُ ٱللَّهُ بِأَيْدِيكُمْ وَ يُخْزِهِمْ وَ يَنصُرْكُمْ‌عَلَيْهِمْ وَيَشْفِ‌صُدُورَ قَوْمٍ‌مُّؤْمِنِينَ  وَ يُذْهِبْ غَيْظَ قُلُوبِهِم... با‌این‌دشمنان‌مقاتله‌کن‌و‌انتقامی بگیر .. تادلهای‌ناآرام‌وبی‌قرارمؤمنین‌آرام‌گیرد و‌این‌حرارت‌وغیظ‌دلهایشان‌فرونشیند ! - توبه ، آیه١۵.

- نَضرِبُ‌مَن‌قَدضربا ..

- بخاطر‌اون‌بچه‌یِ‌کوچکی‌که ‌قبل‌از‌طعم‌شیر ، طعم‌موشک‌رو‌چشید. بخاطر‌دل‌پدری‌که‌دخترش‌تو‌دستاش جون‌داد. بخاطر‌مادری‌که‌خودش‌بچشوتو‌خاک گذاشت. بخاطر‌نوزادی‌که‌‌تنها‌بازمانده‌ی‌یه‌خانواده‌ بزرگه‌. بخاطر‌‌پدری‌که‌به‌دنبال‌اعضای‌‌خانواده‌ش‌ ویرانه‌هارو‌میگشت. بخاطر‌نوجوانی‌که‌‌آرزوها‌و‌رویاهاش‌‌‌‌‌‌خاک‌ شد. بخاطر‌‌کودکی‌که‌‌‌‌ترس‌تویِ‌مردمکِ‌ چشماش‌دو‌دو‌میزد. بخاطر‌دختری‌‌که‌‌‌‌‌‌‌‌‌روز‌عروسیش‌عزادار‌شد. بخاطر‌شهدامون بخاطرمظلومین بخاطر‌شاخه‌زیتون‌ بخاطر‌حاج‌قاسم بخاطر‌‌طهرانی‌مقدم‌ بخاطر‌شهیدهنیه بخاطرسیدحسن.

آدمیزاد‌شرحِ‌‌غم‌است.

پذیرشِ‌‌بعضی‌از‌مسائل‌و‌اتفاقات‌ ، تلخه. خیلی‌تلخ.

آدمیزاد‌برایِ‌ادامه‌دادن‌‌نیاز‌به‌انگیزه‌داره.

مگر چه زخمی بد تر از این وجود دارد که خود را مدام زخمی کنی؟

اون کسی که رفت،من نبودم،تو بودی.

چیه‌این‌دلتنگی؟ میسوزونه‌و‌خاکستر‌‌میکنه.

به یک جایی از زندگی که رسیدی می‌فهمی که رنج را نباید امتداد داد. باید مثل یک چاقو که چیزها را می‌برد و از میانشان می‌گذرد ، از بعضی آدم‌ها بگذری و برای همیشه تمامشان کنی.

ازلحاظ‌روحی‌نیاز‌به‌بسته‌پستی‌دارم.