کاش‌ایتا‌انقدر‌کیفیت‌‌عکسا‌رو‌خراب‌نکنه، دیگه‌واقعا‌داره‌بهم‌برمیخوره.

بگید‌که‌چقدر‌‌عکساخوشگله؛ و‌نازنازیم‌کنید. هرچند‌، سوژه‌خیلی‌زیبا‌بوده؛ وگرنه ما‌کاره‌ای‌نیستیم‌‌که ..

روزهایی‌که‌بارون‌میاد، واقعا‌حالم‌‌خوبه. دلم‌میخواد‌‌‌با‌پلی‌لیستم‌زیر‌بارون‌قدم‌‌بزنم‌و تمومِ‌خیابونا‌ی‌تهران‌وُمتر‌کنم‌، به‌آدمها‌ لبخند‌بزنم، قهوه‌بخورم، به‌هر‌بچه‌ای‌ که‌میبینم‌شکلات‌بدم، گل‌بخرم‌و‌ ‌‌.. اما‌امروز‌‌که‌دیدم‌تهران‌بارون‌اومده، دلم هیچکدوم‌از‌اینا‌رو‌نخواست. امروز‌فقط‌میخوام‌برم‌زیر‌پتو‌و‌گریه‌کنم. امروز‌یک‌انسان‌‌گریزِ‌غمینم*

برای‌روزهایِ‌بارونی، برای‌مسافت‌هایِ‌ طولانی‌و‌جاده، برای‌قدم‌زدن، برای‌تهرانِ‌غمگین، برای‌روزهای‌ِغم‌آلود، اصلا‌برایِ‌همیشه‌‌‌؛ فقط‌‌چاووشی*

اپیزودِ‌اول‌رو، اینجا‌بشنوید*

این‌کنفرانسو‌بدم‌تموم‌شه؛ دیگه‌ بعدش‌گریه‌گریه‌گریه.

عزیزِ‌من؛ عقربی‌که‌قبلا‌نیشت‌زده به‌مرور‌زمان‌پروانه‌نمیشه. چشمات‌رو‌باز‌کن‌*

تمام‌شب‌‌بی‌خوابی‌کشیدم‌و‌مدام‌‌به‌این‌ فکر‌میکردم‌که‌دلتنگم. دلتنگِ‌چی؟ نمیدونم. من‌یه‌آدمیزادم‌، وهمین‌‌بشر‌دوپا‌همیشه‌ دلتنگه‌.

البته‌‌اضافه‌کنم‌که‌تمام‌شب‌، به‌این‌موضوع‌که‌‌ صبح‌چطور‌قراره‌با‌آدمها‌روبه‌رو‌بشم‌‌و برخورد‌کنم‌هم‌فکرکردم. نتیجه؟ شاید‌باید‌رویِ‌یک‌کاغذ‌به‌رسم‌الخط‌بزرگ بنویسم [ امروز‌غمی‌هستم. نزدیک‌نشوید، غمی‌میشوید؛ بماند‌برایِ‌بعد ] و‌اون‌رو‌رویِ‌‌ پیشونیم‌بچسبونم. راستش‌رو‌بخوای، امروز‌برایِ‌انسان‌بودن زیادی‌خسته‌ام.