منهمونیمکهدرطول ِ روزبغض ِ گلوشُبرایترکیدنُ ؛ اشکشدننادیدهمیگیره
همونیکهدرروز ؛ سعیدارهکنار ِ آدمابشینهُدستشُبندازهدور ِ گردنشونُ
توگوششوننجواکنه ؛
' غصهنخورهمه ؛ چیدرستمیشه' اماهمونلحظهکهاینحرفٌمیزنه
ازشدتغم ؛ توخودشمچالهبشه
همونیکهکلروزمیخنده ؛ میخندهتاکسیمتوجه ِ ؛ لرزشصداش موقع ِ حرفزدننشه
همونآدمیکهکل ِ روزاشکاشُ نادیدهمیگیرهُ ؛ بهقولیایگنورشون میکنه ؛ اشکاییکهپشت ِ
پردهی ِچشماشتقلامیکننُ ؛ بیتابن برای ِ غلتخوردنروگونههاش
همینآدمیکهتمام ِ روزدرحال ِ تظاهر کردنه
شبا ؛ تبدیلمیشهبهخود ِ واقعیش
دیگهنمیتونهتظاهرکنه ؛ نهاینکهنخوادآ ؛ نه! ؛ نمیشه ..
اصلاخاصیتشبهمینه ؛ انگارغمدستشُگذاشتهرو گلوتٌ ؛
راه ِ نفساتُبسته
من ؛ شباخیلیتنهام ..
مندقیقاهمونآدمیمکهشبا ؛ خودشمخودشُنمیشناسه !