این‌حجم‌‌آشفتگی‌ ؛ از‌من‌بعیده‌ .. اوس‌کریم‌یه‌نیم‌نگاهیم‌به‌این‌دلِ‌‌رنجورِ‌ ما‌بنداز‌‌

آدما‌نیاز‌دارن‌حرف‌بزنن‌ ؛ حرف‌بزنن‌تا‌ غمباد‌نگیرن ..‌ آدم‌اگه‌غمباد‌بگیره‌ ؛ مرگش‌حتمیِ‌ .

حالا‌یکم‌خودمونی‌تر‌بشینمُ‌ ؛ یکم‌خودمونی‌تر‌‌‌بغضِ‌‌خفه‌کننده‌یِ‌گلومُ‌ بشکنمُ‌ ؛ برایِ‌اولین‌بار‌‌یکم‌‌‌بیشتر‌اشک‌بریزم‌

دلم‌میخواد‌به‌آدما‌بگم‌من‌خسته‌م‌ نمیگذره‌ ؛ هیچ‌جوره‌نمیگذرهُ‌ این‌منم‌که‌دارم‌له‌میشم‌‌ یکم‌ملایم‌تر‌رفتار‌کنید‌ ؛ یکم‌از‌توقعاتتون‌‌کم‌کنید‌ اگه‌سمتم‌میاین‌با‌زبونِ‌نرم‌بیاین‌ نه‌زبونِ‌تیز‌ ؛ قلب‌من‌دیگه‌طاقتِ‌زخم‌جدیدیُ‌نداره‌

ولی‌بگم‌آ‌ .. شبا‌همه‌چی‌واقعی‌تره‌ ؛ خیلی‌واقعی‌تر فقط‌بازیگرایِ‌صبحا‌خیلی‌ماهره‌ گولتون‌زده‌ ؛

چرتُ‌پرت‌زیاد‌میگم‌نه‌؟‌ ببخشید‌ولی‌‌نقابِ‌حالِ‌خوبمُ‌گذاشتم‌تویِ‌ آب‌ُ‌نمک‌ ؛ یکم‌تثبیت‌بشه‌ اخه‌این‌گوشه‌هاش‌داره‌خراب‌میشه‌‌ شنیدم‌دیگه‌از‌روش‌نمیسازن‌‌ نچ‌نچ‌نچ‌ ؛ باید‌بیشتر‌مراقبت‌کنم‌ازش‌‌

هیچ‌کدوم‌از‌این‌پیاما‌رو‌گردن‌نخواهم‌گرفت‌ شماهم‌نادیده‌بگیرید‌ ..

بیخیال‌پسر‌ ؛ تهش‌میریمُ‌میشیم‌یه‌ خاطره‌ ؛ یه‌خاطره‌که‌چند‌سال‌بعد‌حتی‌ کسی‌همونم‌یادش‌نمیاد‌

ولی‌اوس‌کریم‌ ، حس‌نمیکنی‌ زیادی‌بچه‌م‌برایِ‌این‌همه‌غم‌؟ بابا‌قربونت‌برم‌ ؛ ما‌کل‌امتحانامونُ‌تا‌آخرین‌سوال‌نوشتیمُ‌ ورقه‌یِ‌پر‌بهت‌تحویل‌دادیم ولی‌این‌بار‌‌واقعا‌نمیشه نمیشه‌ورقه‌یِ‌سفید‌تحویلت‌بدیمُ‌ لوتی‌گری‌کنیُ‌ ؛ اون‌بیستُ‌زیر‌سیبیلی‌ برامون‌رد‌کنی‌مشتی؟

حواسم‌نبود‌ ؛ حواسم‌نبود‌که‌‌‌‌ خیلی‌جاها‌‌ورقه‌رو‌پاره‌کردیمُ‌ ‌تو‌بازم‌شرمنده‌مون‌کردیُ‌ ؛ حداقل‌پاسمون‌کردی‌ ولی‌قربونت‌ ؛ کِی‌امتحانات‌تموم‌میشه؟‌ اشکال‌نداره‌‌‌بازم‌صبر‌میکنیم‌ ؛ [ تصدقت‌گردم ]

ما‌تهشم‌بنده‌هایِ‌خودتیم‌ ؛ هر‌غلطیم‌بکنیم‌ بازم‌‌میایم‌‌ کنجِ‌هیئت‌ِ‌حسینت‌‌میشینیم‌ عینِ‌بچه‌ها‌سرمونُ‌میزاریم‌رو‌زانو‌هامونُ‌ ‌قسَمت‌میدیم‌به‌غمِ‌مُحرم‌ُ‌از‌عمق‌‌ِ‌ وجود‌‌میگیم‌الهی‌العفو‌

ما‌دل‌خوش‌کردیم‌به‌کرمت‌ ‌بی‌دلیل‌نیست‌که‌بهت‌میگن‌اوس‌کریم‌ اوس‌کریم‌ ؛ مار‌واز‌این‌امتحانتم‌ سربلند‌بیار‌بیرون‌ دلتنگی‌خفمون‌کرد‌‌‌ ؛ به‌کرمت‌قسم ‌که‌غم‌لهمون‌کرده‌ خودت‌دستمونُ‌بگیر‌تصدقت‌شم‌ ..