ای‌تف‌به‌جهان ِتاابدغم‌بودن ای‌مرگ‌براین‌ساعت ِبی‌هم‌بودن ؛

یادش‌همه‌جاهست‌خودش‌نوش ِشما ای‌ننگ‌براو ، مرگ‌برآغوش ِشما .

شمشیربرآن‌دست‌که‌برگردنش‌است ، لعنت‌به‌تنی‌که‌درکنارتنش‌است .

دست‌ازشب‌‌و‌روز‌گریه‌بردار‌گلم‌ باپای‌خودم‌میروم‌اینبار‌گلم ..

- عتیقه‌هایِ‌خاک‌خورده‌یِ‌ته‌گالری -

من‌به‌هجران ِتو‌سزاوارم .

به‌چشمام‌زل‌زدوگفت : باهم‌درستش‌ میکنیم .. ومن‌تازه‌فهمیدم‌تنهایی‌چه‌وسعت نامحدودی‌داره . باهم .. چه‌لذتی‌داشت‌این‌باهم‌بودن ِ! حتی‌اگه‌باهم ، هیچ‌چیز‌هم‌درست‌نمیشد( :

حتى الكلام الحِلو مُش حِلو من أي حد .

حتی‌کلمات ِشیرین ، ازدهان ِهرکسی‌زیبا نیست ؛

برخی‌ازما‌فکر‌می‌کنیم‌دوام‌آوردن‌قوی‌ترمان میکند ، اما‌گاهی‌قدرت‌دررَها‌کردن‌است . -هرمان هسه ؛

به‌من‌میگفت : چشم‌های‌تو‌مرابه‌این‌روز انداخت . این‌نگاه ِتوکار ِمرابه‌اینجاکشانده . تابُ‌تحمل‌نگاه‌های‌تورانداشتم . نمی‌دیدی‌که‌چشم‌برزمین‌میدوختم ؟ به‌اوگفتم : درچشم‌های‌من‌دقیق‌ترنگاه کن ، جزتوهیچ‌چیزی‌درآن‌نیست ؛

«أن تَعرف مكانك في قَلب من تُحب مِثلما تعرف الطريق للمنزل.»