˓ 𝘎𝘏𝘢𝘡𝘢𝘓𝜗𝜚 ˒نفورنیستم
اولین بارها هیچوقت فراموش نمیشن ، مثل اولین باری که شکستی ، اولین باری که دلتو به غرورت ترجیح دادی ،
چه سنگین شده بارِ خاطرههایی که دیگه جایی برای نگه داشتنشون نداریم .
چه خالی شد اون گوشهی دلم که قبلا پر از امید بود .
چه ترسناک شده اینکه آدم ندونه فردا قراره با کدوم نسخه از خودش روبرو بشه .
چه بیمعنی شده تکتک این تلاشهایی که برای زندگی میکنیم .
چه زود سوخت اون شعلهای که فکر میکردیم هیچوقت خاموش نمیشه .
چه خستهکننده شده که آدم همونقدر که میخواد ادامه بده ، همونقدر هم از درون فرو بریزه .
چه بیرحمانه گذشت اون روزایی که فکر میکردیم تهِ خط رسیدیم .
چه عجیبه که آدم میتونه توی چشمهای خودش ، یه کلانشهرِ ویران ببینه .
چه دردناکه تلاش برای ساختن چیزی که میدونی از پایه خراب شده .
و در نهایت ، غبارِ زمان روی همهچی نشست و من دیگه هیچوقت اون غزلِ سابق نمیشم .
- دلنوشته ی 13 .
˓ 𝘎𝘏𝘢𝘡𝘢𝘓𝜗𝜚 ˒
˓ 𝘎𝘏𝘢𝘡𝘢𝘓𝜗𝜚 ˒نفورنیستم
چه سنگین شده بارِ خاطرههایی که دیگه جایی برای نگه داشتنشون نداریم . چه خالی شد اون گوشهی دلم که قب
کاش میشد آدم اونجا باشه ، اونجا که روحش هست .
اونجایی که آروم میشه .
یجا دور از آدما ، بدون فکر و خیال الکی ، بدون دغدغه ، بدون مجازی .
خیلی جاها زمین خوردم ، شکست خوردم ، کم آوردم ، اما هیچوقت جا نزدم :)
آدمِ جا زدن نبودم ؛
نمیگم کاش این اتفاقا نمیفتاد ، اتفاقا خوبه که همه ی این سختیارو تجربه کردم .. چون من با همین مشکلات و سختیا من شد ، بزرگ شد ، قوی شد ؛ اونقدی که دیگه بود و نبود آدما براش اهمیتی نداره .
ولی کاش هیچوقت این تجربه ها به قیمت روح و روان یه ادم تموم نشه .
کاش ، کاش ، کاش ..
- دلنوشته ی 14 .
˓ 𝘎𝘏𝘢𝘡𝘢𝘓𝜗𝜚 ˒