به فاطمه گفتم غمی که گره‌اش را باز نکنی، گره‌ات می‌زند. رشته‌های زندگی‌ات را می‌گیرد و گره‌ات می‌زند. پاهایت را، در هم گره می‌زند و زمین_زمین می‌خوری. موهایت را پریشان، در هم می‌پیچاند. و آه عزیز من! کلماتت را، کلماتت را می‌شکند و در هم می‌پیچاند؛ بهر همین معنا از دست می‌دهند و شکسته‌شکسته لبانت را می‌بُرند. غم، تمام زندگی‌ات را گِره می‌زند. خودت را گره می‌زند. محکم. سفت. بی‌رحم. و سپس، تو می‌مانی و هزار رشته که دیگر سرِ هیچ‌کدامشان پیدا نیست.

نمی‌دانم عزیزکم، آدم دلگیر بشود، امّا دلش گیرِ هیچ بشر دو پایی نشود.

بچه‌ها جدی من خیلی دوستتون دارم، این‌طوری با من ناملایم تا نکنید توی ناشناس. تا صبح فکر می‌کنم نکنه واقعاً کاری کردم یا چیزی گفتم. دوست ندارم کسی رو بلاک کنم یا ریموو کنم. نمیشه انتقادتون رو آروم بهم بگین؟ دل‌خوریتون رو؟ بغضتون از من رو؟ شاید تونستم از دلتون در بیارم. نمی‌دونم.