‌

1:27

‌اولين گاز از غذا رو كه ميخورم ميفهمم نياز به اون حجم از عصبانيت نبوده واقعا.

همه جای افکارم تیره و تار بود، اما تو را به وضوح میدیدم.

‌

‌انقدر دلم برات تنگ شده که فدای سرت بیا و ناراحتم کن.

‌

مرا ببوس من آخرین سکوتم پرام باز بین اونا که عاشق سقوطن من خودم رفتنی ام دیگه بهم نزن گلوله مرا ببوس با اینکه زخمای عمیقم بازه مرا ببوس که من آخرین شهر بی دفاعم یه آسمون تاریک ابریِ بی ستاره ام مرا ببوس برای بغض آخرین نگاهم مرا ببوس حتی بین برف و بارون من هنوز همون التماسم واسه چند تا بوسه مرا ببوس پاره ی تنتم لعنتی فقط یه بوسه بعد میتونی منو نشنوی مرا ببوس همین الآن که دیره فردا که بوسه عشقو زنده میکنه توو سوز سرما مرا ببوس هر چند که طعمش نفرته مرا ببوس مهم نیست کی ام چی قصمه مرا ببوس این جنگو کش نده تموم تنم زخمِ هدیه این کشوره