+ برجام اصلی که از طرفی بخشی از هسته‌ای رو نابود، اورانیوم غنی‌شده رو خارج، و دانشمندان هسته‌ای رو خونه‌نشین یا ترور کرد . و از طرف دیگه اقتصاد کشور رو هم طوری به فنا داد که یک دهه‌ست کمر راست نکرده و راه‌های دور زدن تحریم رو بسته + برجام منطقه‌ای بصورت رسمی وجود نداشته تا الان ؛ اما در عمل داریم میبینیم که سوریه تموم شد ، عراق تضعیف شده ، حماس رو سر بریدن ، یمن تحت فشاره و لبنان رو دارن تیکه تیکه می‌کنن! و ما در عوض زودتر برداشتن محاصره دریایی ، بیخیال انتقام لبنان میشیم! + یه برجام موشکی مونده که پازل آمریکا تکمیل بشه! البته ممکنه توی زمان فعلی، این فقط یه بازی دیگه باشه! به مرگ بگیرن تا به تب راضی بشیم و اورانیوم غنی‌شده و هسته‌ای رو بدیم بره! ان‌شاءالله که من الکی بدبینم! @Ebnehava

⭕️ در روزهای اخیر در برخی رسانه ها به نقل از دکتر سعيد جليلى نقل قول‌های مختلف و نادرستی منتشر شده که فاقد اعتبار بوده و تکذیب می‌شود. 🔹مشی دکتر جلیلی در این مدت، عدم ورود به جزئیات و پرهیز از پرداخت عمومی به موضوعات اخیر بوده است. بدیهی است این رویکرد نباید مستمسکی برای انتساب مطالب نادرست، روایت‌سازی یا بهره‌برداری سیاسی قرار گیرد. 🔹همچنین روشن است که در صورت ضرورتِ تبیین مواضع یا ارائه توضیحات، ایشان مستقیماً و بدون واسطه با مردم سخن خواهند گفت. ✅ @saeedjalily

🔻از چارچوب ولائج رها شویم ✍در این چند ماهِ بعد از جنگ، هر بار با عزیزی گفت‌وگو می‌کردم که با کدام حجت و بینه از مذاکرات حمایت می‌کنی، آن هم با این تعداد بالای سخنان امام شهیدمان در نفی مذاکره، یا حواله به نقل قول فلان مسئول می‌داد، یا استبعاد می‌کرد که فلانی، بخواهد بر خلاف مشی و نظر حضرت آقا کاری کند و حرفی بزند. یا می‌گفت: شیوه‌ی ره‌بری و اعمال حاکمیت در جنگ وجودی مثل شرایط عادی نیست. پس ره‌بری فرصت خطا کردن نمی‌دهد و دیگر برجامی رخ نخواهد داد. 🔸با همین تیپ استدلال‌های ظنّی که دیگر معلوم شد خطاست، بسیاری از ما انقلابی‌ها ده‌ها نص صریح خمینی و خامنه‌ای را کنار زدیم و چسبیدیم به این تحلیل‌های غیر حجّت. آن‌گاه انرژی و قلم و زبان‌مان خرج ماله‌کشیِ کاری شد که ره‌بر ما با آن هم‌راه نبود. 🔹الآن که روشن شد هر صاحب شأن و مقامی، با همه‌ی احترامش محال نیست که دچار خطای محاسباتی شود، با وجود نصوص صریح و واضح از ره‌بر انقلاب که فصل الخطاب است، دیگر تمسّک به نظر دیگران نارواست. بله؛ در منطقة الفراغ که امام امت، درباره‌ی موضوعی سخنی نگفته‌اند، برای رسیدن به تحلیل درست، از این و آن می‌توان استفاده کرد و به ظن قوی رسید. اما آن‌جا که رأی امام انقلاب روشن است، تا رسیدن رأی و نظر بروز شده‌ی بعدی باید به همان تمسک کرد و نظر دیگری را برنگزید. 🔸امام شهید ما مذاکره با آمریکا را به خاطر بدعهدی‌اش ممنوع کردند. مذاکره در سایه‌ی تهدید را هم ممنوع کردند. مذاکره با خصوص دولت ترامپ را هم ممنوع کردند. مذاکره برای مذاکره را که هدفی جز تحمیل نظر آمریکایی‌ها بر ما ندارد هم ممنوع کردند. فرمودند: مذاکره با آمریکا هیچ نفعی برای ما ندارد و هیچ ضرری را دفع نمی‌کند. فرمودند: گیرم هر چه دیکته کنند را انجام دهیم، باز تحریم‌ها را برنمی‌دارند. فرمودند: وقتی خرشان از پل گذشت، برمی‌گردند به ریش شما می‌خندند. فرمودند: شاید بیست سال دیگر اوضاع فرق کند ولی فعلا کار ما با آمریکا همین است. 🔹خب در این مذاکرات پسا جنگ، چه چیزی عوض شده بود؟ تهدید برداشته شده بود؟ ترامپ رفته بود؟ آمریکا دیگر بد عهد نبود؟ آمریکا دیگر تحمیل‌گر نبود؟ بیست سال گذشته بود آیا؟ چه تغییر ماهوی‌‌ای رخ داده بود که راحت دست برداشتیم از این همه نصّ صریح؟! 🔸در روایات اهل بیت(ع) به رفیق، استاد، هم‌دم یا مرادی که انسان اعتماد صددرصدی به او کند و دربست حرفش را بپذیرد، ولیجه می‌گویند. در زیارت جامعه هم آمده است این عبارت. که من به خدا از هر ولیجه‌ای غیر از شما بیزارم. من فقط به شما اعتماد دربست دارم؛ «وَ بَرِئْتُ إِلَى اللَّهِ تَعَالَى مِنْ أَعْدَائِكُمْ... وَ مِنْ كُلِّ وَلِيجَةٍ دُونَكُم‌»امام صادق(ع) فرمود: علم و معرفت را از سرچشمه‌اش دنبال کنید. از ولیجه‌ها هم بپرهیزید که شما را از خدا دور می‌کنند؛ «اطْلُبُوا الْعِلْمَ مِنْ مَعْدِنِ الْعِلْمِ، وَ إِيَّاكُمْ وَ الْوَلَائِجَ؛ فَهُمُ الصَّادُّونَ عَنِ اللَّهِ.» [الأصول الستة عشر/ص124] 🔹اتفاقا یکی از ویژگی‌های آخر الزمان، همین است که دیگر نمی‌شود به کسی دربست اعتماد کرد و صفر تا صد حرف‌هایش را پذیرفت؛ از بس که احتمال خطاها زیاد می‌شود. امام باقر(ع) فرمود: حتما فتنه‌ای خواهد آمد که در آن اعتبارِ همه‌ی ولیجه‌ها تمام می‌شود، حتی کسانی که در تحلیل‌های‌شان موشکافی می‌کرده‌اند؛ آن‌گاه فقط ما می‌مانیم و شیعیان‌مان. «إِنَّهُ لَا بُدَّ مِنْ أَنْ تَكُونَ فِتْنَةٌ يَسْقُطُ فِيهَا كُلُّ بِطَانَةٍ وَ وَلِيجَةٍ حَتَّى يَسْقُطَ فِيهَا مَنْ كَانَ يَشُقُّ الشَّعْرَ بِشَعْرَتَيْنِ حَتَّى لَا يَبْقَى إِلَّا نَحْنُ وَ شِيعَتُنَا.» [الكافي/ج1/ص370] شاید از عبارت آخر حدیث بتوان چنین برداشت کرد که تن‌ها سخن و تحلیل درست و امن، همان است که بر اساس مذهب شیعه‌ی اثنی عشری، حجت و فصل الخطاب است. 🔸حال که چنین است، نصوص صریح ره‌بری را فقط با نصّی هم‌سنگ، هم‌تراز که صادر شده از امام جامعه است، می‌توان قید و تخصیص زد و احیانا نسخ کرد. با اخبارِ مثلا موثّق و توصیه‌ی فلان مسئول و صلاح‌دید فلان سردار و تحلیل‌های ماله‌محور نمی‌شود از اصول و نصوص فصل‌الخطاب دست برداشت. گر چه همه‌ی این عزیزان ارزش‌مندند و احترام‌شان محفوظ.

«مگر اشعث در صفّین چه میگفت؟!» گاهی جامعه نه با شکست در میدان، بلکه با خستگی از میدان شکست می‌خورد و صفین نشان داد خطر اصلی همیشه شکست از دشمن نیست؛ گاهی تغییر معیار تشخیص در ذهن دوستان و بروز نقاب دار کفرهای پنهان است. راستی مگر حرف اشعث بن قیس شاخ و دم داشت که نشود در هر زمانی نمونه هایی از آن دید؟! منطق اشعث خیلی روشن و فریبنده بود! در سخنرانی معروفی در حساسترین لحظات جنگ صفّین چنین گفت: چرا وقتی میشود مذاکره کرد به جنگی ادامه دهیم که اینقدر خسارتها و هزینه های بی سابقه را دارد به ما تحمیل میکند؟! خودتان که شجاعتم را خوب میدانید و میبینید که به سن پیری رسیده ام و ترسی از مرگ ندارم! احدی از من دلسوزتر برای عراقیان و کینه ای تر نسبت به شامیان نیست: «مَا مِنَ الْقَوْمِ أَحَدٌ أَحْنَى عَلَى أَهْلِ الْعِرَاقِ وَ لَا أَوْتَرَ لِأَهْلِ الشَّامِ مِنِّي‌» ولی ترسم برای این زنان و کودکانی است که یتیم میشوند! چه کسی پاسخ اینها را میدهد؟! «أَخَافُ عَلَى النِّسَاءِ وَ الذَّرَارِيِّ غَداً إِذَا فَنِينَا» خدایا خودت شاهد باش که اشعث خیر مردم و مسلمین را میخواست! «اللَّهُمَّ إِنَّكَ تَعْلَمُ أَنِّي قَدْ نَظَرْتُ لِقَوْمِي وَ لِأَهْلِ دِينِي‌» بعد از آن به سمت امیر المؤمنین آمد تا از اختلافی که خودش ایجاد کرده بود و شبهه ای که خودش در دلها انداخته و عافیت طلبی ای که خودش در روحیه آنها شورانده و بیدار کرده بود، استفاده کرده و حضرت را در برابر مردم قرار دهد. گفت یا علی! اگر حق با توست نباید از مذاکره ترسی داشته باشی! مردم هم دیگر از جنگ خسته شده اند! «قَدْ أَحَبَّ النَّاسُ الْبَقَاءَ وَ كَرِهُوا الْقِتَالَ» فتنه بالا گرفت و تجمّعاتی به سود رأی اشعث در صفّین به پا شد: «قَامَ النَّاسُ إِلَى عَلِيٍّ فَقَالُوا: أَجِبِ الْقَوْمَ إِلَى مَا دَعَوْكَ إِلَيْهِ فَإِنَّا قَدْ فَنِينَا» مردم تحت تأثیر گفتمان مطرح‌شده توسط اشعث و فضای ایجادشده قرار گرفتند. بسیاری از مؤمنین دچار تردید شدند. اینجای تاریخ را درست برایمان روایت نمیکنند! بیشتر لشگر اسیر فتنه اشعث شد! حتّی آنهایی که تا دیروز سخت مشغول جنگیدن بودند و برای لحظه ای هم به ترک جهاد فکر نکرده بودند! طوری که نقل شده تنها اندکی از لشگر امیر المؤمنین باقی ماندند که معتقد بودند باید جنگ را ادامه داد و همین عدّه ی کم هم در نهایت در برابر اکثریّت منفعل شده و در نهایت معتقد شدند باید جنگ را رها کرد! آیا تا حالا میدانستید که تقریبا تمام لشگر امیر المؤمنین قول اشعث را پذیرفتند؟! «رَجَعُوا عَنْ قَوْلِهِمْ مَعَ الْجَمَاعَةِ وَ ثَارَتِ الْجَمَاعَةُ بِالْمُوَادَعَةِ» اینجا بود که امیر المؤمنین فرمود تا قبل از این از شما راضی بودم تا اینکه مبتلا به تلخی های جنگ شدید! اگر سختی جنگ برای شما سخت است برای دشمنتان سختتر! تا دیروز امیر بودم و از امروز میخواهید مأمور شما باشم! حالا که اینگونه همگی به دنبال زندگی دنیا افتاده اید من هم دیگر کاری با شما ندارم: «...وَ قَدْ أَحْبَبْتُمْ الْبَقَاءَ وَ لَيْسَ لِي أَنْ أَحْمِلَكُمْ عَلَى مَا تَكْرَهُونَ» در اینجا در میان آن همه سیاستمدار و سرداران نامی یک جوانی به نام حُضَین رَبَعی ایستاد و در سخنانی جاودانه گفت: ای مردم اگر همه چیز با عقل و مصلحت اندیشی های شما بود دیگر چه نیازی به دین و امام داشتید؟! «أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّمَا بُنِيَ هَذَا الدِّينُ عَلَى التَّسْلِيمِ فَلَا تُوَفِّرُوهُ بِالْقِيَاسِ وَ لَا تَهْدِمُوهُ بِالشَّفَقَةِ» کلامش را نپذیرفته و او را به زیر کشیدند. مالک اشتر هم بعد از آن گفت والله ای عراقی ها دیگر تا ابد روی عزت را نخواهید دید! آری فتنه آنجاست که یک سخن درست، در زمان نادرست و در چارچوبی نادرست، نتیجه‌ای برخلاف حقیقت پیدا کند. تاریخ را همیشه شمشیرها عوض نمی‌کنند؛ گاهی یک تحلیل ظاهراً عاقلانه مسیر یک امت را تغییر می‌دهد. گاهی بزرگ‌ترین تغییر مسیرها با زیباترین واژه‌ها اتفاق می‌افتد. وقتی انسان خیر را فقط در کاهش هزینه ببیند، ممکن است بهای سنگین‌ جبران ناپذیری برای از دست دادن حقیقت پرداخت کند. برخی فکر میکنند اشعث یک نفوذی بزدل بود که چنین کرد! بنده با مطالعه و انصاف بسیار هنوز به این نرسیده ام که قرائت صحیح از شخصیت اشعث لزوما اینگونه باشد! به نظرم اگر کسی اشعث را اینگونه ببیند از صفّین درس مناسبش را نمیگیرد. اشعث با امیر المؤمنین میانه گرمی نداشت ولی با شامیان هم خوب نبود. دلسوز قوم و قبیله اش بود و سرداری شجاع! برای خودش رأی و نظر داشت و دنبال افکار خودش بود. اشعث نماد یک الگوی تکرارشونده است: غلبه مصلحت‌ سنجی کوتاه‌مدت بر تبعیّت قاطعانه از حقیقت و رهبر جامعه. و خدا خودش شاهد است که نمیخواهم پیچیدگی ها را نبینم و به سادگی به این و آن تهمت اشعث بودن بزنم. میخواهم بگویم تاریخ برای عبرت است و با کسی تعارفی ندارد.

📼 حماسه حسینی:صوت جلسات استاد شهید مرتضی مطهری در موضوع نهضت امام حسین(علیه السلام) فصل دوم:تحریفات در واقعه تاریخی کربلا جلسه اول:معنی تحریف و انواع آن